Tam bir yιl önce çok değerli bir Kιbrιslιtürk ile ‘Bir Tutam Yaşam’ sayfasι için zevkli olduğu kadar hüzünlü bir söyleşi yapmιştιm. Geçtiğimiz hafta t.sevgili Halil Direkoğlunu toprağa verdik. Toplumumuz arasιnda eğitime onun kadar emek veren çok az kişi vardιr. Toplum değerlerimizden bir kişiyi daha yitirdik.
Bu göçüp giden insanlarιmιzla Kιbrιstürk tarihimiz, kimliğimiz, kültürümüzün erozyonu hιzlanιyor. Hiçbir zaman değerlerimize sahip çιkmayι becerememiş bir toplumuz.
Bir taraftan “aman Kιbrιs Türkleri yokoluyor” diye feryat eder, bir taraffan da tarihimize, kültürümüze, kimliğimize damgasιnι vurmuş Halil Direkoğlu gibi insanlarι bir çιrpιda unutup toplumumuzdan dιşlarιz. Burada Aliriza Degirmencioğlu Okulunun Halil Direkoğlu’na bir müddet önce eğitime yaptιğι hizmet için ödül verdiğini de vurgulamam gerekir. Onlara müteşekkür olmalιyιz.
Halil Direkoğlunu İngiltereye gelişimin ikinci günü dayιmlara geldiği gün tanιdιm. Yeğenimin öğretmeni idi ve onu kιrmayιp benim Home Office, dil okulu işlerimi halletmek için çιkιp gelmişti. O çok sιcak 29 Ağustos günü kapιyι açtιğιmda karşιmda babacan, müfettiş tipli, tatlι tatlι gülümseyen bir adam gördüm.
“Herhalde Ertanç sensin. Ben senin babanι çok iyi tanιyorum” diyerek içeriye girdi.
Sonradan Halil Beyle çok defalar karşιlaştιk. Önce Muswell Hill’de O’Level kurslarι için gittiğim kolejde karşιlaştιk. Tetherdown Kolejinde müdür yardιmcιsι idi.
Öğrenci, öğretmen ilişkisinden öte bir amca gibi davrandι özellikle biz Kιbrιslι, Türkiyeli öğrencilerine. Yaramazlιk yaptιğιmιzda kιzma yerine o yumuşak, hiçbirzaman yükselmeyen ses tonu ile bize doğru yolu göstermeye çalιştι. Okul idaresi ile haklarιmιzι aramada daima bizlerin yanιnda oldu.
10-15 kisilik, kιz erkek Kιbrιslι/Türkiyeli bir grup oluşturmuştuk. Aramιzda ben de dahil çok yaramaz olanlarιmιz da vardι. Derse grime yerine futbol oynamayι, Muswell Hillde gezinmeyi tercih ederdik bazen. Halil Bey bize herzaman o yumuşak sesiyle, dudaklarιnda hiç kaybolmayan gülümseyişiyle öğüt verdi. Hiç kιzmadan, sesini hiç yükseltmeden.
Gunlerden 16 Mart 2007. Bu muazzam insanla ilk tanιşmamιzdan 36 yιl 6 ay geçtikten sonra bu sefer ben eski hocam Halil Direkoğlu’nun Southgate’deki evinin kapιsιnι çaldιm. Kapιyι açan kişinin yüzünde yine o eski sιcaklιk, yine o candan gülümseme ve tavιrlarιnda yine aynι babacanlιk. Ama yιllar onu oldukça yιpratmιştι.
Halil Bey gri takιm elbisesi içerisinde her zamanki gibi bir müfettiş tavrιyla duruyordu. Yιpranmιş, yaşlι ama vakur. Beni içeriye davet etti. Tek başιna kaldιğι evin oturma odasι akademik kimliğini kanιtlayιcι şeylerle dolu idi. Bahceye bakan pencerenin yanιndaki masaya oturduk ve bir saat bouyunca onunla zevkli, ama hüzünlü bir söyleşi yaptιm.
Halil Direkoğlu 5 Ocak 1927 yιlιnda Kιbrιs’ιn Mağusa kazasιna bağlι Lefkonuk köyünde dünyaya geldi. Babasι bir polis memuru olduğundan aile Kιbrιs’ιn çeşitli bölgelerinde ikamet etti. 1960 yιlιnda İngiltere’ye gelmezden önce Öğretmen Kolejinden mezun oldu.
Birkaç yιllιk öğretmenlik döneminden sonra müfettiş olarak çalιştι. İngiltereye dil üzerinde ihtisas yapmasι için burs alarak gelmisti. Zor yιllardι o zamanlar. Halil Bey gibi binlerce Kιbrιslιtürk göç yollarιnι tutmuş ve genellikle İngiltere’ye kapağι atmιşlardι.
İngiltere’de çeşitli ilk ve ortaokullarda öğretmenlik yaptιktan sonra 70li yιllarιn başlangιcι onu Kιbrιstürk toplumunu temsilen bir Toplum ilişkileri Memuru olarak bulur.
Toplum olarak haklarιmιzι aramaya başladιğιmιz önemli dönemlerdir bunlar. Halil Bey ve arkadaşlarι Kιbrιslιtürkler, topluma öncülük edip onlarι bilinçlendirmek için canla başla, karşιlιk beklemeksizin çalιşιrlar.
Ama onun esas aşkι öğretmenlik mesleğidir. İki yιl bu görevde kaldιktan sonra tekrar öğretmenliğe döner. Çeşitli kolejlerde İkinci Dil İngilizce kurslarιnι başarι ile yürütür ve daha sonra Kιbrιslι, Türkiyeli Türklerin yoğun olduğu Kuzey Londra’da kendi özel okulunu açar.
Halil Bey çok yardιmsever, cok duyarlι bir insandι. Onunla yukarιda bahsettiğim söyleşiyi yaptιktan sonra birçok kişi bana onun kendilerine yaptιğι yardιmlarι minnetle anlattι.
Doktorunun ihmali sonucu kolunu kaybeden bir arkadaşιm Halil Beyin onu bir QC arkadaşιna götürdüğünü ve açιlan davada yüzbinlerce sterlin tazminat aldιğιnι söyledi. Bir başka arkadaş Halil beyin ona bu ülkeye ilk geldiğinde ne kadar yardιmcι olduğundan bahsetti. Türkiyeden email gönderen ve şimdi Borsada çalιşan bir arkadaşιm da aynι şekilde onun kendisi için verdiği emekten minnettarlιkla bahsetti.
Beni öğretmenlik mesleğine yönelten, staj dönemlerinde bana yardιmcι olan ve mezun olduktan sonra ne zaman istersen gel okulumda öğretmenlik yap diyen de yine sevgili Direkoglu idi.
Eğitime yιllarιnι vermiş bu değerli hocamιzιn cenazesinde eğitimcilerin eksikliği göze çarpmιştι. Orada bulunanlarla bu konu üzerindeki üzüntülerimizi dile getirdik. Ama bir insana hayatta iken önem verilmemişse, unutulup yalnιzlιğa terkedilmişse cenazesine gelinmiş veya gelinmemiş ne fark eder?
Bir de bakmışım ki ölmüşüm
Dünya sönmüş başucumda
Bir türlü gözümden gitmez
Ne gurbetlere düşmüşüm
İsterdim ki avuçlarımda...
Kimse halim sual etmez
Cahit Sιtkι Tarancι
