Doğanın intikamı

Japonya'daki büyük deprem ve tsunami, sanki de doğanın (isterseniz Tanrı'nın da diyebilirsiniz) insanlığa, verdiği bir derse dönüşüyor. Nükleer Santrallerdeki patlamalar, bugün insanlığı paniğe sokmaya aday…

"Ya patlarsa?"

Patlarsa ne olur?

Büyük Nazım Hikmet'in anlattığı olur…
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.

Büyük şair 1956'da bu dizeleri yazdığında, bir başka şiirinde ti'ye aldığı "büyük insanlık", bana bir şey olmaz sandıydı…

Dünyanın bir ucunda, yedi yaşında bir Japon kızı meşale gibi yanmış alev alev, bizden çok uzak, bize ne, onlar da gidip, Pearl Harbour'u bombalamasınlardı…

Değil mi?

Buyrun bu defa bomba değil…

Hesabı kesen de insan iradesi değil…

Nükleer enerji, güya "barışçı" amaçlarla kullanılırken, alın size doğanın ya da isterseniz Allahın deyin verdiği dersi de görün…

Ya patlarsa?

Patlarsa hangimizin yedi yaşında çocuğu "kâat" gibi yanacak acaba?

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.

Yaaa… Tehikesizdir ha?!