Yukarıda altını çizdiğim gidişattan korkanlar arasında ben de varım çünkü Sayın Başbakanın  hükümet programında öngördüğü “çözümden” yani “iki toplumlu federasyondan” ben de korkmaktayım ve bunu hemen hemen her yazımda açıklamaktayım. “Biz HALKIZ, Rumların istedikleri gibi TEK Kıbrıs Halkının içinde toplumlardan biri değiliz” diyorum. Hristofyas’ın beyanatlarına ve kırmızı çizgisine dikkat ediniz; iki toplumlu federasyonun tarifinde bile ayni şeyleri öngörmemektesiniz; bu yol çıkış yolu değildir diyorum. Kısacası gidişattan korkanlar çözüm istemeyenler değildir; tam aksine KALICI BİR ÇÖZÜM isteyenlerdir. O halde halkımızı, Annan Planı zamanında olduğu gibi “çözüm isteyenler ve istemeyenler” diye sınıflandırıp yanlış yola sürüklemeyelim. 

     “Türkiye ile mutabıkız” demenin de teselli edici bir yanı yoktur. Türkiye devletinin Kıbrıs’la ilgili kararları TBMM’de ve Milli Güvenlik Kurulu kararlarında görülebilir. Annan Planına “evet” politikası Türkiye’nin değil, hükümetin politikası olarak tecelli etmişti. Bu politika bizi ABD’nin 1964’lerden itibaren sürdürdüğü Yunan’dan yana çizgisine getirmiştir. Eli kanlı Rum idaresini “işlediği cinayetler ve yaptığı ihlâller” nedeniyle cezalandıracağına bu terör idaresini meşru hükümet olarak ödüllendirmek yolunu tercih eden ABD, Türk hükümetine ve onun kanalı ile KKTC halkına referandumda evet dedirttikten sonra hemen yorum yaparak “Kıbrıs Türkleri bundan böyle ayrı egemenlik, ayrı devlet istemeyeceklerini oylamışlardır. İradeleri budur. Türkiye bunları bu çizginin altında tutsun” kararını Genel Sekreterin raporuna koyduracak kadar ileri gitmiştir.  Bugün başlatılmış olan süreç “KKTC hiçbir zaman yoktu ve olmamıştır; Kıbrıs Türkleri hiçbir zaman ortak olmamıştır ve yeniden ortak olamaz; Kıbrıs Türklerinin kendi kaderlerini tayin hakları da yoktur ve olmamıştır; 1960 Cumhuriyeti vardır ve Anayasasını tadil ederek TÜRK ASKERİNDEN KURTULMAK İÇİN federasyona gidilecektir”çizgisindeyiz. Bu nedenle kokuyoruz çünkü  Kıbrıs’taki durum federasyonu yaşatacak bir bünyeyi içermiyor. İki milletin temsilcilerinden oluşan bu olguda geçmişteki olaylar ve Rum halkının milli hedefi, Kilisenin ve okulun telkinleri kısacası bize 1955-58’leri ve 1963-74’leri yaşatan ne varsa eksilmemiş, artmıştır. SIRF TÜRK ASKERİNDEN VE GARANTİLERDEN KURTULMAK İÇİN ve KKTC’NİN TANINMASINI ÖNLEMEK MAKSADİYLE görüşmeye hazırız diyenlerin oyununa gelmiş bulunuyoruz. Bu nedenle korkulu günler yaşamaktayız. Buna rağmen kaos yaratmak aklımızdan geçmiyor çünkü kaosun kimseye yararı olmayacaktır. Kaos “iki toplumlu” federasyon tahakkuk ederse Kıbrıs Türklerine yapılacaklarla kendiliğinden doğacaktır. Ve bu kaosun görüntüsü, çok üzülerek söylüyorum, toplu göç ve toplu mezarlar olacaktır. O zaman ABD ve diğerleri ne yapacak diye sormayınız. 1963’den 1974’e kadar yaptıklarını yapacaklardır. Olayları not edip hükümetlerine duyuracaklar ve “bu olaylar bizim çıkarlarımıza zarar vermiyor; BİRER  BEYANAT yeterlidir” diyeceklerdir. Rum’un kilisesini, okulunu, basınını, liderlerini, milli konseylerini ve Yunanistan’ın oynadığı oyunları bildiğimiz  için başlatılan süreci “çözüm süreci” olarak görmüyoruz, “çözülme süreci” olarak görüyoruz. BU NEDENLE KALICI BİR ANLAŞMA İÇİN KKTC’YE VE GARANTİLERE SAHİP ÇIKINIZ; ACELE ETMEYİNİZ. Milli davanın gerektirdiği dinamizm ve kararlılıkla hareket edelim diyoruz.