İnsanın sevdikleri için yapamayacağı şey yoktur.

Sevdikleri üzülmesin diye kendisi üzülür kimi zaman.

Kimi zaman onlar zora girmesin diye kendisini zora sokar.

An olur, kendi istek, duygu ve düşüncelerini bastırır.

Erteler kendisini mutlu edecek şeyleri yapmayı.

Onun için mutluluk sevdiği ya da sevdiklerinin mutluluğudur.

Hayatını sevdiklerine göre ayarlar ve şekillendirir.

Onlarla paylaşmak ister herşeyini.

Yaşamındaki güzellikleri.

                        *

Peki niçin yapar insan bunu?

Sırf sevdikleri mutlu olsun diye.

Onları gülerken görebilmek için.

Başka birşey için değil..

Fazla bir beklenti ile yapılmaz bu.

Ama hep bir taraf verirse bu da doğru değildir.

Karşılığı yoksa o sevginin ve özverinin, en azından saygı ile karşılanmıyor ve paylaşılmıyorsa, anlamı olmaz!.

                        *

Tek taraflı vererek bir yere varılamaz.

Kendini göz göre göre zora sokarak birşeyleri  değiştiremez insan.

Yani sevse de birilerini insan, sonuçta bir başkası değil mi sevdiği kişi.
Bir başkasıdır ama yine de sevgi girince araya öyle olmuyor işte!

İsteseniz de bir başkası olamıyor.

Gözünüz kapanıyor, aklınıza duygularınız hakim oluyor.

Ve sonuçta kendinizi feda ediyorsunuz.

Hayatınızı dilediğiniz gibi yaşamak yerine özveride bulunuyorsunuz.

Kimi zaman çocuğunuzdur, kendinizi feda ettiğiniz kişi.

Kimi zaman eşiniz, sevgiliniz ya da ailenizden biri.

Bazen bir arkadaşınız.

Ya da işinizdir belki de kimi zaman!.

                        *

Ama değer mi?

Değer mi hiç kendinizden bu kadar çok vermeye!.

Hatta herşeyinizi feda etmeye!

Sonuçta herkes kendi yaşamını yaşamaz mı bu hayatta.

Ve eskilerin dediği gibi, ‘Her koyun kendi bacağından asılmaz mı?’

Asılır asılmasına da..

İşte araya sevgi girince iş değişiyor.

Herşeye rağmen yine de insan özveride bulunuyor.

Karşılık beklemeden birşeyler yapma içgüdüsü ile hareket ediyor.
                        *

Yok mu farklı davranan?

Elbette var.

‘Ben hayatımı yaşarım bana ne gerisinden’ diyenler de var mutlaka.

Kendi yollarında yürürler.

Kırıp dökmekten korkmadan.

Kimin ne diyeceğini umursamadan.

Kimin o yaşam tarzından nasıl etkileneceğini dikkate almadan.

Tek hedefleri vardır.

Kendi hayatlarını diledikleri gibi yaşamak.

Yaşarlar da sonuçta..

                        *

Öyle ya da böyle ama galiba en güzeli ne özveriyi hep bir tarafın yapmasıdır, ne de kendi yolunda tek başına yürümesidir insanın.

Önemli olan karşılıklı saygı içinde sevgiyi de herşeyi de paylaşabilmektir bu hayatta.

Bunu başarabilenlere ne mutlu.