Sevgililer Günü

Sevgi hediyesiz paylaşılmaz mı?

Ya da insan illa ki bir hediye ile mi sevdiğini göstermeli karşısındakine?

İş bu noktaya geldi neredeyse!

Sevgililer Günü’nde sevgiliye hediye almak zorunluluk haline getirildi.

Almayanlar ise İstanbul’daki büyük billboardlarda ‘Odun’ olarak nitelendirildi.

‘Sevgiliniz yoksa bir odun mu?’ sloganı kullanılarak.

Bir de sevginin büyüklüğü neredeyse alınan hediyenin değeri ile ölçülecek!

Daha neler..

Neyse kaç gündür 14 Şubat Sevgililer Günü nedeniyle bir alışveriş çılgınlığıdır aldı başını gidiyor.

Bir yandan reklamlar, diğer yandan sevgililer gününe özel vitrinler.

Öte yandan restorant ve otellerin sevgililer gününe özel kampanyaları.

Ve tabii ki çiçekçilerin hazırlıkları.

Sonuçta ekonomik bir aktivite aracı konumuna da dönüştürüldü sevgililer
günü.

Piyasada bir hareketliliktir  gidiyor.

Telefon  mesajları ve gazete ilanlarını da unutmamak lazım.

Her gün hatırlanmalı sevgililer ve kırmadan onları yaşanmalı ilişkiler.

Ben öyle sembolik hediyelere de çok inanmam.

Şekil değildir önemli olan  özdür.

Sevmektir en büyük gerçek.

Ve sevilmek.
                        * 

Sevgililer günü yılda sadece bir gün  mü?

Yoksa seven insan için her gün mü?

Bence her gün.

Yeter ki insan bir kere sevsin.

Ve sevilsin.

Karşılıklı güven, hoşgörü ve anlayış üzerine büyüsün sevgi.

Başladığı günden itibaren artarak devam etsin.

Dürüstçe ve yalansız , olduğu gibi yaşansın.

Onun ya da bunun ne diyeceği, ya da düşüneceğinden etkilenmeden.

Yaşanması olası küçük tartışma ya da gerginliklere rağmen  güçlenerek.

Birlikte aşılan zorluklarla pekişerek.

Paylaşılan  acı ve güzelliklerle taçlanarak.

Yaşamı her geçen gün daha da anlamlı kılarak.

İnsanın içine huzur ve mutluluk vererek yaşansın.

Hayatın her dakikasında hissedilerek.

Hiçbir zorluk karşısında gerilemeden.