Rusya Başbakan Vekili Sergei İvanov’un “Batı, Kosova’nın bağımsızlığını tanırsa, mantıken Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinin de tanınması gerekir” sözünün, kara cira Markulli’yi ve de Rum Yönetimi Başkanı Tasos Papadopulos’u endişelendirmediği açıklamaları da tam bir balon.

Her ikisi de kritik bir haftaya girmiş olan Cumhurbaşkanlığı seçimlerde ortamı bulandırmamak ve oy kaybına uğramamak için böyle konuşuyorlar.

Markulli’nin, Kosova’dan bahsederken ve “Endişelenecek bir şey yok” derkenki yüz ifadesi, sözlerinin doğru mu, yoksa yapmacık mı olduğunu çok iyi ortaya koyuyor. Kosova’nın bağımsızlığını ilan edeceği gerçeği aklına geldiğinde bizim kara ciranın bacakları titriyor, yüreği küt küt atmaya başlıyor.

Dün nihayet Papadopulos’un, Kosova’nın bağımsızlık girişimlerinin Kıbrıs sorunu için kötü bir emsal teşkil etmesi tehlikesini taşıdığını söylemesi ise gerçeği birazcık olsun kabul ettiğinin bir işareti.

Arkasından Kıbrıslı Rum seçmenlerin gözünü boyamak için Kosova’nın bağımsızlık ilanına biz Veto kullanacağız diyor ama AB içinde tek başına kalıp kara kedi olacağını da çok iyi biliyor. Zaten Papadopulos’un vetosu da, İngiltere’nin bir manevrası ile şimdilik saf dışı bırakılmış gözüküyor.

Papadopulos’un ve kara cira Markulli’nin, Kosova’nın kendine özgü ve emsal teşkil etmeyecek bir konu olduğunu söylemesi ise bir başka yalan.

KKTC’nin politik durumu ile Kosova’nınki tamamen benzeşiyor.

Her ikisine de “Self Determinasyon” hakkı yani “Kendi geleceğini belirleme” hakkı verilmemiş.

Her ikisi de, kendisinden daha fazla nüfusa sahip bir başka ırk tarafından katliamlara ve soykırıma uğratılmış.

Her ikisi de kendileri ile aynı ırktan ve soydan olmayan kişilerce istememelerine karşın zorla yönetilmek istenmiş.

Her ikisi de bir zamanlar içinde olduğu hükümetten dışlanmış ve ikinci sınıfa vatandaş konumuna sokulmuş.

Her ikisi de Yasama, Yürütme ve Yargı organları ile birlikte bir devlette olması gereken tüm alt yapıya sahip.

Her ikisini de Türkiye kayıtsız, koşulsuz destekliyor.

Ve hala daha Papadopulos çıkıyor ve ikisi arasında benzerlik yok diyebiliyor.

Rusya’nın dış politikasını belirleyen kişiler olan Başbakan Vekili Sergey İvanov’un ve Dış İşleri bakanı Lavrov’un Kosova’nın durumunun kendine özgü olduğunu Papadopulos’tan işitirlerken, “Kosova’nın bağımsızlığının tanınması Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinin de tanınmasını gerektirir” demeleri, Papadopulos’un benzerlik yok savının pek de geçerli olmadığını ortaya koyuyor.

Lavrov’un “AB ve Batı, Kosova’nın bağımsızlığının tanınmasının kaçınılmaz olarak AB de dâhil olmak üzere dünyanın pek çok yerinde, benzer zincirleme tepkiler yaratacağını anlamıyor” demesi, aslında 21.ci yüzyılda artık eski alışkanlıkların ve geçmiş asırlardaki devlet kavramının pek de geçerli olmayacağının işaretini veriyor.

Gürcistan’daki Güney Osetya ile Abhazya otonom yönetimleri, Moldova’daki Dniyester bölgesinde esen ayrılıkçı rüzgarlar ve Rusya’daki Çeçenistan, Dağıstan ve Tataristan devletçikleri sırada bekliyor. Aynen içinde su kaynanan çaydanlık gibi. 

Bir kere ateş yanmış ve su fokurduyor.

2008 yılı, gerek içteki olaylar ve gerekse de dıştaki gelişmeler nedeni ile Kıbrıs konusunda bir kırılma noktası oluşturacak. 

Kara cira Markulli’nin 27 Ocak 2007 tarihinde; “8 Temmuz anlaşması terk edilirse muhtemelen Kosova tipi bir sorunla karşı karşıya kalacağız” demesi, aslında biz adada egemen bir Rum devleti kurmak inadımızda devam edersek ve de Kıbrıslı Türklerle kısa bir zaman içinde bir uzlaşıya varmazsak, bizim de sonumuz Sırbistan gibi olacak ve KKTC de aynen Kosova gibi bizden koparılarak bağımsız bir devlet olarak tanınacak, manasındadır. 
         
Amerikan Dış İşleri Bakanlığı Müsteşarı Daniel Frid’in Kosova yönetimine, Bağımsızlık ilanına Rusya’nın derhal tepki gösterememesi ve Kosova’nın AB üyesi ülkeler tarafından kısa bir zaman içinde tanınmaya başlanabilmesi için bağımsızlıklarını Pazar günü ilan etmelerini öğütlemesi, Batının bağımsızlık ilanına nasıl baktığını çok iyi açıklamaktadır.