Kanserle savaşan hastalarla konuştum uzun uzun.
Fark ettim ki Kanser Hastalarına Yardım Derneği çatısı altında yalnızlık duygusundan kurtulup yaşama daha sıkı sarılıyorlar.
Orada bulunduğum süre içide duygularım savruldu. Önce ağlamamak için kendimi zor tuttum. Sonra kendimi toplarlayıp pozitif yaklaşımları paylaştım.
Kanser... Kim bu ‘kanser’ sözcüğü duyduğu zaman irkilmez ki?
Toplumumuzda kanser vakalarında ciddi artış olduğunu artık kimse inkar edemiyor.
Gizlenecek, saklanacak yanı kalmadı...
KKTC’nin kısıtlı bütçe olanaklarında kanser hastaları için harcanan parayı kimse küçümsemez. Ancak kanser hastalarına verilen servis bir türlü istenilen düzeyde değil. Kişisel çabaları sistemin açığını kapatıyor.
Ancak devletin yaptığı harcama yanında Kanser Hastalarına Yardım Derneği ve Kemal Saraçoğlu Lösemili Çocuklar ve Kanserle Savaş Vakfı’nın yaptıklarını görmezlikten gelmek körlüktür.
Gösterişten uzak, yerini bulan yardımlar toplumsal dayanışmanın en güzel örneklerini yaratırken, aslında oluşturulan sevgi yumağıyla kansere karşı savaş veriliyor... Kansere karşı savaşanlara yalnız olmadıkları hissettiriliyor.
* * *
Geçtiğimiz günlerde Ortaköy’deki Kanser Hastalarına Yardım Derneği’nin merkezini ziyaret ettim.
Kocaman işlevi olan dernek küçücük bir dükkanda.
Sağda solda futbol sahası kadar binalar işlevi tartışılır kuruluşlara ya da kişilere verilirken toplumumuzda insanlık nöbeti tutan Kanser Hastalarına Yardım Derneği, minnacık bir dükkanda.
Gittim, plastik bir sandalyeye oturdum ve geleni gideni, yapılanı gözledim.
Kanser Hastlarına Yardım Derneği’ni yönetenler ya kendileri ya yakınları kanserle tanışan insanlar.
Raziye Kocaismail’e kimse “Başkan” demiyor, o herkesin Raziya Ablası...
Raziye Kocaismail bana hep Mustafa Çelik’i çağrıştırır. Mustafa Çelik geçirdiği kaza sonrası tekerlekli sandalyeyi organları arasına kattı. Mustafa için kaza bir talihsizlikti ama yaşam sevinci ve yaşama aktif bağıyla Mustafa Çelik pek çok özürlüye örnek oldu.
Raziye Kocaismail de kanserle bizzat savaş verirken pek çok hastanın mücadele azminin sembol isimlerinden biri olarak öne çıktı.
* * *
Kanser Hastalarına Yardım Derneği, yardımsever insanlarımızın katkılarıyla ayakta durup, kanser hastalarına yardım yapıyor. Hastanede kanser hastalarına servis verenlerden on birinin maaşını dernek karşılıyor.
Yardım kutularına atılan paralar, bağışlanan iyi durumdaki elbiselerin, kitaplarının satış geliri derneğinin en önemli gelir kaynağı.
Tam yardımdan konuşurken içeri bir bayan girdi.
“Katkıda bulunmak istiyorum” deyip yüz YTL uzattı.
GAÜ’den bir öğretim üyesiydi. Hangi düşüncelerle dernek binasına gelip katkı yaptığını sordum. Yanıtı ders vericiydi: “ Ailemden biri hasta değil. Ancak yardım etmem için hasta yakınımın olmasına gerek yok. Bu tür kuruluşlara yardımı insanlık görevi sayıyorum. Türkiye’den geldim. Burayı yeni öğrendim. Gelip yardım yapmak istedim.”
Raziya Kocaismail, duygu yüklü bir sesle şunu söyledi: “ Kapıdan giren her yeni yüz yüreğimi hoplatır. Hemen hemen her gün en az iki yeni vaka bize geliyor. Cüzdan açılıp, yardım için para uzatılınca derin bir soluk alırım. Yapılan yardımların tümü hastalarımız için harcanır. Yeni vakalar bizi kahrediyor.”
* * *
Hastanedeki cihazın aylardır devre dışı kalması hastaların kemoterapi için Güny Kıbrıs’a gitmelerine neden oluyor. Ben oradayken bu amaçlı telefon konuşmalarına tanık oldum. Raziye Kocaismail, randevu almak için canını yiyor. Güneyde özel sağlık kuruluşlarına gidenlerin ulaşımı ayarlanırken, oradaki giderleri de dernek tarafından karşılanıyor.
* * *
Biz sohbet ederken Dikmen’den bir aile içeri girdi. Adam, karısı ve oğlu. Kadın üzgün. İlk bakışta kadın hasta sandım. Meğer 56 yaşındaki baba da ciddi kanser kuşkusu var. Morali iyiydi. “Napayım Hasan Bey. Vallahi hiç korkmam” dedikten sonra ekledi: “En başta çöpten çıkan duman, öte yanda bir hayli öteki tehlikler, yediğimiz hormonlu yiyecekler iyi bile yaşarıg. Dur bakalım Rum tarafına gideceğiz. Kaderimizde ne varsa yaşayacağız.”
* * *
Kanserle savaşan hastalarla konuştum uzun uzun.
Fark ettim ki Kanser Hastalarına Yardım Derneği çatısı altında yalnızlık duygusundan kurtulup yaşama daha sıkı sarılıyorlar.
Orada bulunduğum süre içide duygularım savruldu. Önce ağlamamak için kendimi zor tuttum. Sonra kendimi toplarlayıp pozitif yaklaşımları paylaştım.
... Oradan ayrıldım.. Düşündüm kendi kendime... İstisnasız herkes bu kuruluşlarımıza yardım etmeli. Yardım edecek olanlar şunu bilsin ki yapılan her yardım adeta çoğlarak kanser hastalarına yardım için değerlendiriliyor.
Günün sözü:
Yardımlaşma insanlığın görevidir