Kararlarında “Enosis nihai hedeftir; buna erişinceye kadar Enosis’e en yakın nokta olan MEŞRU KIBRIS HÜKÜMETİ unvanından taviz verilemez; Garantilere son, Türk askerleri ve yerleşikler dışarı; tüm göçmenler eski yerlerine; üniter devlet” kararları bulunan Rumların malûm Milli Konsey’leri, Hristofyası dinledikten sonra Talat Hristofyas görüşmesinde varılan sonuç çerçevesinde görüşmelerin devamını bazı çekincelerle kabul ettiklerini açıklamış oldu. Hristofyas da bu görüşmeden sonra memnuniyetini belirtmişti. Biz de “niye memnun olmasın? Bizi kendi çizgisine getirdi” demiştik.
Yukarıda siyasi görüşünü ve kararlarını açıkladığım Rum Milli Konseyi gerçekten Talat - Hristofyas görüşmesinin sonucundan memnun mu ve kapsamlı görüşmelerin “iki toplumlu, iki bölgeli federasyon” olarak sonuçlanmasını benimsediler mi? Hiç sanmıyorum. O halde neler oluyor?
Rum liderler KKTC’deki olumsuz tepkileri görür görmez yeniden “biz şimdilik olumlu görünelim, anlaşılan Türkler bu işi bozacaklar, suç yine onlarda kalsın, biz de AB üyesi meşru hükümet olarak yolumuza devam ederiz; İngilizlerle imzaladığımız memorandum gibi memorandumları diğer BM üyesi önemli ülkelerle de imzalarız ve ‘birleşmek istiyoruz’ demenin ötesinde bir şey yapmayan Türk tarafını iyice bölmüş oluruz” taktiğine baş vurmuşlardır. Kısacası Klerides’in Glion toplantısında açıkladığı gibi “Türk tarafını uzlaşmaz göstermek için” masaya taktik gereği oturmaktaydılar ya şimdi de ayni oyuna başlamışlardır.
Ben, “aman bana uzlaşmaz demesinler” diye KKTC’den ve Garantilerden vazgeçmiş olsaydım bana üniter devleti kabul ettirinceye kadar uğraşacaklardı. Milli Konsey ne derse oraya gelmeden meseleyi halletmek niyetleri yoktur. En önemlisi ABD ve diğerleri kendi çıkarları için bu toplu mezar kazanları, bu suçluları ve teröristleri “meşru hükümet” olarak tanıdıkları sürece Makarios’un “yaptıklarımla elde edilen Enosis’e en yakın noktadır, bundan ancak Enosis için vazgeçebilirsiniz” vasiyeti doğrultusunda bizimle yeni bir ortaklık kurmak ihtiyaçları da yoktur. Meşru hükümet olarak bir 45 yıl daha bekleyebilirler diye düşünmektedirler. Bunu ben söylemiyorum eski liderleri Kipriyanu Papandreu ile birlikte açıklamışlardı.
O halde “aman bize uzlaşmaz demesinler” psikozundan veya korkusundan kurtulmamız gerekir. Bize yapılanlara maruz kalan bir HALKIN kendi kaderini tayin etme hakkı vardır. Kıbrıs Türkleri, ORTAKLIK DEVLETİNDEN silâh zoru ile atıldıktan sonra yeni, daha sağlam bir ortaklık için elinden geleni yapmıştır. Rumların bu düşüncede olmadıkları anlaşılıncadır ki -20 yıl uğraştan sonra- kendi devletlerini ilân ederek Rum ortağın gasbetmeğe çalıştığı hak ve yetkilerini kurtararak 1960 Antlaşmalarının iç ve dış dengelerinden vazgeçilmeyeceğini kanıtlamıştır. Büyük Devletlerin kendi çıkarları için bu gerçeği görmek istememeleri ve göz göre göre bizi Girit faciasının muhakkak tekrarlanacağı bir ortama zorlamaları kendi utanç nedenleridir. Yapmamız gereken kendi kırmızı çizgilerimizi nedenleri ile ortaya koymak ve Çek-Slovak usulü bir uzlaşmadan başka bir formülün Kıbrıs’a KALICI BARIŞ getirmeyeceğini iyice anlatmaktır.
