Her kelimeyi, farklı nüanslarla süsleyerek; hele hele de arkası kesilmeyen boş laflarla saman altında su yürütmeyi marifet sayanların hiç umurunda değil.

İç sorunları bir tarafa itip hep sadece “Birleşik Kıbrıs’a” odaklandılar.

İnsani konularda bile çifte standart uygulayan güçlerden hak ve adalet bekleyen ve hem kendini hem de vatandaşını buna inandıranlar mı bu ülkeye değer veriyor ya da bu ülkeyi seviyor?

Hayır!

O boş lafları hergün sarfedenlere siz artık hiç kulak asmayın, hepsi yalan.

Kimse bu ülkeyi öncelikli olarak düşünmüyor..!

Her davranış, her açıklama, her ifade, her ziyaret bir seçim yatırımı sadece.

Hatta, Kıbrıs görüşmeleri dahi bir seçim yatırımı.

Yoksa ;“Kıbrıslılar artık vasiliği kabul edemezler. Ana vatanlardan bağları koparma zamanıdır” diyen Hristofyas’la yarın masaya oturup neyi anlaşabilecekler?

Anlaşma olmayacağını onlar da biliyor.

Hatta, benim anlamakta zorluk çektiğim konu, neden dünyada ülkeler bağımsızlıklarını ilan edip dururken ve ülkeler ayrılma üzerine tartışırken, Kıbrıs için birleşmeden başka bir alternatiften söz edilmiyor. 30 yıldır bu ülkede iki ayrı devlet var. 
ve 30 yıldır huzur içinde özgürce yaşıyoruz. Zorla kendimizi, 1960’lı yıllara, o güvensiz ortamlara taşımak istiyoruz. Neden? Bugün sahip olduğumuz her şeyi kendimize neden fazla görüyoruz?

Eşit olduğumuzu asla kabul etmeyen bir karşı milletle biz nasıl birleşebiliriz ?

Son yapılan tüm anketlerde, halkımız da iki ayrı devletin eşitliğinden yana bir anlaşma ötesinde başka bir anlaşmayı kabul etmeyeceğini ortaya koymasına rağmen görüşmeler için yeniden umut pompalıyorlar.

Çünkü ; Herkesin derdi iktidarda olmak !

İktidarda kalmak !

İktidardan nemalanmak !

Başıboşluktan fırsat kollamak !

Sistemsizliğin açıklarından faydalanmak.

Yoksa, bugüne kadar, kim ciddi anlamda bu ülkenin sorunlarına bilimsel araştırmalar ve çalışmalar yapanlara değer verdi? 
Kim yeni neslin, yeni vizyon sahibi eğitimli gençlerin, projelerine başını kaldırıp da bir bakış attı?

Aydın düşüncelere ve fikirlere kim sarıldı? Reformları kim gerçekleştirebildi?

Gençlerin arkasında durup kim yol gösterdi? Kim onların önünü açtı?

İnsana ve insan haklarına kim değer verdi?

Üreticilere yaşattıkları her türlü zorluklarla üretimi katletmediler mi ?

Sanayiciyi elektrik zamları ve vergilerle batırmadılar mı?

Dürüst vatandaşların aldıkları borçlara karşılık fazlasıyla her türlü teminat alınırken, teminatsız trilyonları alanların tek kuruş ödemeyenlerin hesabını soramayanlar mı?

Ülkesini ve vatandaşını önemseyen, değer veren adaletli bir sistem var mı?

Bitmez itmez sorunlarla kaybedilen zamanlara yazık.

Vatandaşın bu derin ve kanayan yarasına tuz basmak yerine, kim merhem sürecek acaba?

Çare için, reçeteleri yazabilecek ve uygulayabilecek, yönetim üzerine eğitim almış,  vizyon sahibi, genç yöneticilere,  aydın kişilere, işbilenlere ve herşeyden önce bu ülkeyi sevip değer verenlere ihtiyacımız var.

Denenmiş, yıpranmış ve başarısız olanlara değil !