Hristofyas’ın müzakerelerin atmosferini iyileştirmek  diye  nitelediği çağrısı yine ayni.
Hristofyas: "Askersizleştirilmiş birleşik federal Kıbrıs" diyor da başka birşey demiyor.

Dünyada, belki de eşi görülmemiş bir hızla güney Kıbrıs’ı silah deposu haline getiren GKRY, sözkonusu Türk tarafı olunca, askersizleştirme diyor da başka birşey diyemiyor. İşin özeti de, askersizleştirilerek güvensizleştirilmiş Türk halkını, Birleşik federal Kıbrıs içinde eritmek ve yok etmekten başka birşey de değildir..

Memleketin hali ortada efendiler. Gafletin ve delaletin en ala noktasındayız.
Güvenecek, tutunacak tek dalımız var, o da çok şükür ki askerimizdir. Bu ülkede top, tüfek, silah sesi duymayalı çok oldu. Birileri bu sesler arasında yaşamanın ne demek olduğunu unutmuş olacak ki, askerimizin gitmesini ve savunmasız ortada kalmamızı “barış ya da çözüm” diye nitelendirecek kadar gafil davranmaktadır.

Bayram boyunca fırsat buldukça ülkenin birçok bölgesini dolaştım. Ne acıdır ki ekonomik sorunlar nedeniyle mutlu bir insan yüzüyle karşılaşmadım. Ama hiç kimseye güveni kalmayan vatandaşın tek güvendiği var hala o da “askerdir.”  

Girne Karaman yolundaki esnafın, kendi dükkanı önünde bir taş üzerine oturup müşteri beklediğini ve artık bu yollardan müşteri geçmediğini söylemesi ve “memleket battı bize artık burada da hayat yok , tükettiler bitirdiler, herhalde ülkeyi de verdiler, yine göç var ufukta diyor” ve bu sözler karşısında da elbette yüreğimiz burkuluyor.
Karpaz da da durum farklı değil !
Bugüne kadar gelmiş geçmiş birçok siyasi, vatandaşın elinden, cebinden ve yüreğinden bütün umutları çaldılar. Asker ise, dün olduğu gibi bugün de, KıbrısTürk halkının canını, toprağını ve namusunu kurtaran ve korumaya devam eden tek varlıktır.
Bu gerçeği kim inkar edebilir ki?
Bizim gerçeklerimizi, bizden iyi kim bilebilir ki? Neden o gerçeklerimize sahip çıkmıyoruz? Niye tek vucut, tek yürek olamıyoruz? Dünya bilmese de, biz biliyoruz. 1974 öncesi yaşadıklarımızı biliyoruz. 20 Temmuz’un anlamını biliyoruz.“Türk askeri bu adada işgalci olmadığını, adada barışın teminatı” olduğunu biliyoruz.

Kimse 1974 öncesini unutmasın! Türk askerinin, adaya ayak bastığı günlerde hissettiğimiz “selamet” duygusunu unutmasın.

Temmuz sıcağında, vatanından, yuvasından kopmuş, adadaki Türklere yapılan soykırımı önlemeye gelmiş, can vermiş, kan dökmüş askerimizin değerini bilsin herkes !
O korku dolu, Rum vahşetleri karşısında savunmasız ve yetersiz kaldığımız günlerde, imdadımıza yetişen Türk askeri için, sokaklarda kollarımızı havaya kaldırıp, Tanrıya şükrettiğimiz savaş günlerini yaşayanlar da mı unuttu ??

Herhalde özgürlüğümüzü, parayla satın almamıştık. Birileri bize özgürlüğümüzü “Rüşvet” diye, de vermemişti. Teşvik ve prim de yoktu hayatımızda ...Başkasından da çalmamıştık...

Özgürlüğümüzü elde ettiğimiz zamanlar, manevi değerleri eller üzerinde, başımız üzerinde  taşıdığımız zamanlardı. Özgürlüğü elde ettiğimizde, özgürlüğün ne olduğunu da öğrendiğimiz zamandı. Tek yürek ve tek vücuttuk o yıllarda.

Herkes aklını başına toplasın, çünkü bu ülkede güvendiğimiz tek bir kurum var  o da askeri kurumlarımızdır. Rumların bütün derdi, kendimizi güven içinde hissederek her türlü zorluğa direnen halimizdir. Bizim kendi ayaklarımız üzerinde durmamıza hele hiç tahammülleri yoktur.
Yoksa Rum siyasilerinin samimiyetsiz, ikiyüzlü ve göstermelik çabalarıyla, ortaya atılan “askersizleştirme olsunmuş”, “garantiler kalksınmış”, kimse bu oyuna gelmeyecektir.

Onlar bizimle uzlaşı içinde yaşamak istemediler ki denemeyi becersinler. 44 yıldır bizi nasıl tuzağa düşüreceklerini hesaplıyorlar. Hata yapmamız için de en müsait zamanımızı gözetliyorlar. 44 yıldır, değişmeyen Rum zihniyeti karşısında, 44 yıl sonra, değişen ve pes eden tarafın, Türk tarafı olmasını bekliyorlar.

Daha çok bekleyecekler!! Çünkü bu akıldaki Rum yetkililerine asla inanmıyoruz ve asla güvenmiyoruz.  Askersizleştirmeyi kabul etmek, Rum’un gerçekleştirmek istediği ENOSİS hedefine katkı koymak olur ancak. Askersizleştirmeyi kabul etmek,  kendimizi Rum’un içki masasına meze yapmak ya da çerezleştirmek olur ancak...

Kıbrıs Türkü’nün 2004’te üzerine çöken sis bulutu artık dağıldı. Türk halkı uyandıkça, ve zihnen netleştikçe, Hristofyas daha da telaşlanıyor ve haddini aşıyor.Türk tarafı olarak, referandumda dahi ortaya koyduğumuz iyi niyetimize ve çözüm yanlısı davranışımıza karşı GKRY’nden olumlu tek bir ciddi yaklaşım göremiyoruz.
Sürekli askersizleştirmekten bahsediyorlar.

Ben, görüşmecimiz, Sayın Cumhurbaşkanımızın yerinde olsaydım; Hatay’ı almak istedikleri mesajını getiren İtalyan büyükelçiye, ufkun ötesini gören, yüce Atatürk’ün onurlu davranışı gibi, çizmelerimi giyer ve “askerimizi göndermek istiyorsanız buyurun gücünüz yeterse gönderin” derdim...
Defalarca bu yüzsüzlüğü dile getiren, Hristofyas’a sanırım verilebilecek en güzel cevap da bu olurdu.