Çanlar kimin için çalıyor?

Kıbrıslı Rumlar, dünya üzerinde eşi menendi olmayan bir halk olduklarını, bir defa daha gösterdiler.

Lârnaka'da düzenlenen ırkçılık karşıtı bir toplantıyı, yüz kadar Rum ırkçı, basarak dağıtmış.

Yaralananlar var…

Polis, ırkçıları değil, ırkçılığa karşı direnenleri tutuklamış!

Ne güzel?

Bravo…

Sonra da bağırsınlar: Türkiye Kıbrıs'ı işgal etti…

Bu satırların yazarı, hayatı boyunca Kıbrıs'ı tekrar birleştirmek için mücadele ederken, birliğin daha büyük halkın, sayıca daha az olana güven vermesine bağlı olduğunu savunduğu için, şimdi rahatça konuşabiliyorum.

Birlik, gönüllü olursa birliktir.

Ve genellikle, birliğe karşı çıkanlar da "küçük" halkın, "büyüğüne" güvenememesinden neşet bulurlar.

Eğer "büyük" halk, birlik isterse, öncelikle nüfusça daha az olanın, kendine güvenmesini sağlamakla mükelleftir.

Dünya üstünde bunu savunan da her zaman, sol politikalar olmuştur.

Yâni her iki tarafın sağlarının düşünsel yapısı, karşı tarafı zaten ötekileştirmekle mükelleftir.

Yoksa "sağ" olmaz…

Asıl buna karşı çıkan, sol olmalıdır.

Nüfusça daha az olanın solu, hiç önemli değildir bu anlamda…

Asıl nüfusça büyük olanın solu, küçük olanın güveninin oluşmasında rol oynar veya oynayamaz!

O zaman o ülke bölünür…

Kimse, hiçbir ilke, hukuk, şu bu ile istemediği bir yönetim altında tutulamaz…

Şimdi Rum faşistlerin, artık çizmeyi aşmaya başlayan bu rezillikleri karşısında, Kıbrıs Rum solu, gereğini yapıp, hükümette de olmanın verdiği yetki ile, bunların yargılanıp cezalandırılmasının yolunu mu açacaktır; yoksa 1930 isyanından beri yaptığı gibi, gidip papazların elini öpüp, "Aman bunlar bizi de öldürür be yoldaşlar, kusurumuza bakmayın" diyerek, güney Kıbrıs'ta 1955-74 gibi "yabancı" öldürmeyi, serbest mi bırakacaktır?

Soru budur…

Birkaç yüz sapığın koskoca bir halk üzerinde egemen olup, yabancı avlamaya girişmesinin sonucu, bu adanın kalıcı olarak bölünmesini getirir.

İsteyen istediği kadar bağırsın! Lenin, ünlü kitabında, "Birlikte yaşam olanaksızsa, halkların kardeşliğine, demokrasiye giden en kısa yol, bölünmedir" de der…

Mesele birkaç faşist değildir…

EOKA'nın da 300'den az faşist olduğunu bilmeyen yoktur.

Bugün Hristofyas bile, kendi partisini de katleden o birkaç yüz faşisti kutsuyor ama…

Mesele, bu birkaç faşistin, toplum karşısında hangi pozisyonda olacaklarıdır!

Suçlu mu?

Yoksa "Helen ruhu ayaklanmış genç idealistler" mi?

Mesele, "birkaç faşist"e nasıl davranıldığıdır…

Kıbrıs Komünist Partisi'nin son, AKEL'in ilk lideri Plutis Servas, KKK'nın "Bağımsız Kıbrıs" mücadelesini nasıl terk ettiğini anlatır anılarında:

"Kilise bizi aforoz etti, Yunanistan'da vatan haini olduğumuz söylendi. O hale geldik ki sonunda bayrağı biraz aşağı indirip, ENOSİS savunmaya başladık!"

Bu kafayla partinin o zamanki lideri Vatilyodis, 1931'de ENOSİS için isyan eden kiliseye koşarak, papazların elini öptü…

İngilizler bunu adadan sürgün ettiler, piskoposlarla birlikte…

ENOSİS için isyan etti diye…

Ada böyle bölündü…

Kıbrıs Rum solu bilmelidir ki son raundu oynamaktayız…

Ya bir çözüm bulup, bu adayı yeniden birleştireceğiz; veya ebediyen böleceğiz…

Birleştirmek için, Kıbrıslı Türkler'in son zamanlarda zaten yerlerde sürünen güvenini yeniden tesis etmek gerekir.

Şimdi yığınsal olarak bu faşist girişimlerin karşısına çıkılacak mı?

Çıkılmayacaksa, el Fatiha…

Bölünmeyi istediğimden değil!

Bölünmeye karşı olmaya devam ediyorum…

Ancak, dünya siyasi tarihi, bölünmemenin koşullarını bize gösteriyor.

"Küçük hak", "büyük halk"a güvenirse, birlikten yanadır…

Güvenmezse, birlikte yaşamın olanaksızlığına inanır ve ayrılığa yönelir…

Benim ya da sizin ve hatta zaten ayrılıktan yana olanların ne istediğinin, halk nazarında hiçbir kıymet-i harbiyesi, yoktur…

Ve kararı da halk verir...

12'ye, beş var…

Ya şimdi konuşun, veya ebediyen susun...