Mamalı yaptığı yazılı açıklamada, yasal boşluk nedeniyle sağlık alanında yaşanan “ihmalkarlık, tedbirsizlik ve dikkatsizlik” gibi olumsuzluklar karşısında zarara uğrayan insanların tazmini ve sorumluların cezalandırılmasının neredeyse imkansız hale geldiği görüşünü belirtti.
Temel insan haklarının sağlık hizmetleri alanındaki yansıması olan ve birçok milli ve milletlerarası hukuki metinlerde kabul edilen "Hasta Hakları"nı somut olarak göstermek gerektiğine dikkat çeken Barış Mamalı, sağlık hizmeti verilen bütün kurum ve kuruluşlarla, sağlık kurum ve kuruluşları dışında sağlık hizmeti verilen yerlerde, insan haysiyetine yakışır şekilde herkesin hasta haklarından faydalanabilmesi, hak ihlallerinden korunabilmesi ve gerektiğinde hukuki korunma yollarını fiilen kullanabilmesi gerektiğine dikkat çekti.
Genel olarak hasta haklarını “Hasta ile sağlık çalışanları arasında bireysel ve toplumsal düzeyde ortaya çıkan, sağlık çalışanlarının hastaya ve hastanın sağlık çalışanlarına karşı görev ve sorumlulukları olan, daha iyi sağlık ortamı için hasta ve sağlık çalışanlarının birlikte sahip çıkması gereken haklar” olarak tanımlamanın mümkün olduğunu belirten Mamalı, Dünya Tabipler Birliği’nin 1981’de yayımladığı Lizbon Bildirgesi, 1990 yılında “Dünya Tabipler Birliği’nin İnsan Hakları Konusundaki Kararı”, Amsterdam Bildirgesi (1994) ve Bali Bildirgesi (1995) ile; tarihsel gelişim gösteren hasta haklarının bugünkü son şeklini aldığını ve uygar toplumlarda mevzuat olarak düzenlendiğini söyledi.
