Göz doktorları keyfi karar alıyor Tabipler Birliği uyuyor!

“Sayın Levent Özadam;

Geçtiğimiz günlerde oğlumu rutin bir göz muayenesi için bir göz hekimine götürdüm.

Muayene sonunda hem gözlük hem de kontakt lens numaraları belirlendi. Ancak kontakt lens reçetesini talep ettiğimizde, bunun tarafımıza verilemeyeceği söylendi.

Daha da dikkat çekici olan ise gerekçeydi;

Bize, göz hekimlerinin bu konuda ortak bir uygulama benimsediği, reçetelerin hastalara verilmediği ve kontakt lenslerin yalnızca muayeneyi yapan hekim aracılığıyla temin edilebileceği ifade edildi.

Böylece farklı bir optik müesseseden ya da başka bir satıcıdan ürün alma imkânının fiilen ortadan kalktığı anlaşıldı.

Bu durum beni yalnızca bir veli olarak değil, bir tüketici ve hasta haklarına önem veren bir vatandaş olarak da düşündürdü.

Öncelikle şu sorunun yanıtını merak ediyorum:

Bir hastanın kendi sağlık verisine ve kendisi için düzenlenen reçeteye erişme hakkı yok mudur?

Eğer gerçekten reçetenin hastaya verilmemesi yönünde ortak bir uygulama varsa, bunun yasal dayanağı nedir?

Böyle bir uygulama hasta hakları, meslek etiği ve serbest rekabet ilkeleriyle ne ölçüde bağdaşmaktadır?

Bir diğer önemli konu ise göz hekimlerinin aynı zamanda kontakt lens satışı yapması ve hastaların yalnızca kendilerinden alışveriş yapmaya yönlendirilmesidir.

Tedavi hizmeti ile ticari faaliyetin iç içe geçmesi, ister istemez çıkar çatışması tartışmalarını gündeme getirmektedir. Hastanın tercih özgürlüğünü sınırlandıran bir uygulamanın hem etik hem de hukuki açıdan sorgulanması gerektiğine inanıyorum.

Buradaki mesele herhangi bir hekimi ya da kurumu hedef göstermek değildir.

Asıl mesele, hastaların sağlık hizmeti alırken sahip oldukları hakların korunması, reçetelerine engelsiz erişebilmeleri ve diledikleri yerden ürün temin edebilme özgürlüğünün güvence altına alınmasıdır.

Bu nedenle konuyu Kıbrıs Türk Tabipleri Birliği’ne de yazılı olarak ilettim.

Gerçekten böyle bir ortak uygulama olup olmadığını, varsa bunun hangi hukuki ve etik gerekçelere dayandığını ve Birliğin bu konuda nasıl bir değerlendirme yapacağını büyük bir merakla bekliyorum.

Verilecek cevabın yalnızca benim için değil, benzer durumlarla karşılaşan tüm hastalar açısından da yol gösterici olacağına inanıyorum.

Toplumun güvenini sağlayan sağlık sisteminin temelinde şeffaflık, hasta haklarına saygı ve etik ilkeler yer almalıdır. Umarım bu yazı, benzer durumlarla karşılaşan birçok kişinin ortak sorularına da ışık tutar ve kamu yararını gözeten sağlıklı bir tartışmanın başlamasına katkı sağlar…”

…

Okur Şikayeti:

“Çevreyi koruyan anlayış nerede?”

“Kıbrıs’ın kuzeyi her geçen gün biraz daha yaşanmaz, biraz daha katlanılmaz bir hâle geliyor.

Devlete bir ev inşa etmek için başvuruyorsunuz. Devlet size “Yapabilirsiniz.” diyor. Siz de yılların birikimiyle evinizi yapmaya başlıyorsunuz. Sonra hemen yanı başınıza bir su fabrikasına izin veriliyor.

Yetmiyor; o fabrika her geçen gün biraz daha büyüyor, genişliyor, sonunda neredeyse sınırınıza dayanıyor.

Bir sabah uyanıp kendi kendinize soruyorsunuz:

“Ben gerçekten konut bölgesinde mi yaşıyorum, yoksa sanayi bölgesinde mi?” Ama bununla da bitmiyor. Aynı devlet, aynı bölgeye peş peşe site projelerine izin veriyor. Dereler kapatılıyor. Tarlalar betonla doluyor. Ağaçlar kesiliyor. Yağmur suyunun doğal akış yönü değişiyor.

Sonuçta bütün bir kışı su altında geçiriyorsunuz. Evinizin temelleri zarar görüyor, duvarlarınız çatlıyor.

Ve yine yetmiyor…

Bu kez evinizin yaklaşık 100 metre ötesindeki bir restoran, bir anda düğün salonuna dönüşüyor.

Akşam olduğunda kapılarınızı, pencerelerinizi kapatsanız da fayda etmiyor. Evinizin içinde televizyonun sesini bile duyamayacak kadar yüksek bir gürültüye maruz kalıyorsunuz.

İnsan sormadan edemiyor:

Devlet, vatandaşına huzurlu bir yaşam alanı sağlamak için mi var, yoksa yaşadığı yeri her geçen gün biraz daha yaşanmaz hâle getirmek için mi? Planlama nerede?

Çevreyi koruyan anlayış nerede?

Kamu yararı nerede?

Çünkü bir ev sadece dört duvardan ibaret değildir. Bir ev, insanın huzurudur. Ve bugün o huzur, göz göre göre benim elimden alınıyor. Ve bana gidilecek hiçbir yer kalmıyor!”

(Simge ÇERKEZOĞLU)

…