23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramıydı dün. O çoşku dolu çocuk hallerimizle, o  ulusal değerlere sahip yüreklerimizle yaşayabilsek, ulusca hiç bozulmadan, hep öyle kalabilseydik keşke.

Bugünse, sahip olduğumuz manevi değerleri unutturacak kadar çok “başkalaştık” ve çok “maddiyatlaştık”. Her evde ayrı bir sevinç, ayrı bir olay, ya da ayrı bir acı var. Kimsenin ne acısı ne sevinci ayni değildir. Kimi evde neşe varken, komşusunda acı olabiliyor, ya da bir evde acı varken komşusunda neşe olabiliyor..Hatta birbirinden habersiz yaşanıyor birçok duygular. Yabancılaşmış gibi kendi içimizde bile ayrı yaşıyoruz sanki.

Duygularımıza, hislerimize, değer verdiklerimize, DNA’mıza kadar mutasyona uğramışız. Ne milli değerler, ne ulusal değerler, ne vatan, ne çevre, ne sağlığımız, ne de eğitimimiz, artık hiç bir şey birinci sırada yer almıyor. Çünkü Maddiyat bir şekilde rekorlar kırıyor.  Yaşam da buna göre şekil alıp, akıp gidiyor bir şekilde. Bu akıntıya kapılanlarla, bu akıntıyı seyredenler ve durduramayanlar olarak tablolaştırıyorum manzarayı. 

Biz neler yaşıyoruz, kimler neler hissediyor, neler anlatıyor ve kimler neler yasarken ayni anda neler de hissediyor? İşte bunları sadece yaşayanlar bilebilir..

Kimse kimsenin içini bilemez derler ya… Bakın o küçük ve hasta yüreğiyle ne kadar büyük düşünmüş Küçük Eren !

Hem de, kimi halimizden utanç, kimi halimizden kıvanç duymanın tam da ortasındayken okuyoruz bu haberi...

Sadece yüzümüz değil, yüreğimiz dahi kızarıyor bu satıları okudukça. Oysa; belki de kimleri “bizim olmazsa olmazlarımız diyerek nefes tükettiklerimizi çoktan vermiş bile !! Nice değerlerin kayıp gitmesine göz yumdukları gibi, vatan için de göz kırpanlar olabildiğini çok gördük. Birileri adına utanıyorken, yüreğimizde  yasattıklarımız ve hissedebildiklerimiz adına hala kıvanc da duyabiliyorsak ve hala bitmemişse icimizdeki bu azim..O zaman biraz daha gayret edelim..Küçük Eren’i örnek alarak. “Yavruvatanı” yüreğine sevgiyle kazımış olan Küçük Eren’i!

Sevgili gençler, lütfen Küçük Eren’in, kompozisyon yazısını hepiniz okuyun.

Bütün öğretmenler, sizler de  lütfen sınıfta öğrencilerinize bu mektubu okutun…

Sonunda her zaman yılmayanların  kazanabileceğini bir daha gösterin.

ABD’de lösemi tedavisi görürken 2006’da 14 yaşında yaşamını yitiren Eren Çöğendez’in, ölmeden önce yazdığı, “Doktorun adı ABD’deydi. Bana, ‘Adın ne ufaklık?’ dedi. ‘Türkiye’ dedim. ‘Seni iyileştirebilirim’ dedi. ‘Kesin birşey istersin’ dedim. ‘Evet’ dedi, ‘Kıbrıs’ı.’ ‘Olmaz’ dedim” diyerek, hastalığı ile Türkiye’nin Kıbrıs sorununu ilişkilendirdiği kompozisyonu, okuyanları ne kadar duygulandırdığını sizlerin de okuyarak yaşayacağınızdan eminim..

Zonguldak’ta yaşayan Melahat ve Hasan Çöğendez çiftinin oğulları Eren Çöğendez, 8 yaşında bağırsak kanserine, bu hastalığı yendikten iki yıl sonra da lösemiye yakalandı. Eren’e, ABD’daki Duke Üniversitesi Hastanesi’nde 22 Mart 2005’te ilik nakli yapıldı. İlik hücrelerinin yüzde 98 oranında uyum sağlamasına karşın, kullandığı ilaçların yan etkisiyle organları tahrip olan Eren, kurtarılamadı ve 21 Aralık 2006’da yaşamını yitirdi.

\"Siz Türkiye olsaydınız nasıl hissedersiniz\" konulu ödevinde yazdığı kompozisyon, 16\'ncı yaşgünü nedeniyle anısına düzenlenen sergide yer aldı.

Devlet Güzel Sanatlar Galerisi’ndeki sergide Eren’in fotoğrafları ve hastalığı sırasında ailesine yazdığı mektuplar, doktorlarının Eren ile ilgili yazdıkları yazılar sergilendi. Eren’in 9 yaşındayken hastalığı ile Türkiye’nin Kıbrıs sorununu ilişkilendirdiği \"Mucize\" başlıklı kompozisyonunu okuyanları duygulandı.

Oğlunun hastalığı döneminde bile Türkiye gündemini çok iyi takip ettiğini belirten annesi, \"O gün hissettikleri, Türkiye\'nin şu andaki gündemiyle o kadar bağdaşmış ki, şaşırmamak elde değil” dedi. Eren’in \"Mucize\" si : Kompozisyonunun devamında, \"Kıbrıs benim hemstırımdı. Yanımdan hiç ayrılmazdı\" diyen Çöğendez, şu şatırları yazmış:

\"Ankaram ağrımaya başladı. Annem başka bir doktor çağırdı. Adını sormadım. \'Göllerinden su alacağım\' dedi. \'Al\' dedim. Tahlili kötü çıkmış. \'Dağlarından biyopsi alacağım\' dedi. \'Acır mı\' dedim. \'Uyuşturmak için iğne yapacağım\' dedi. Biraz acıdı ama biyopsiyi hissetmedim. Biyopsi de kötü çıkmış olmalı ki doktor doçent doktoru çağırmıştı, adı AB’ydi. O da iyileştirmek için Kıbrıs’ı istedi. Ben yine \'olmaz\' dedim. AB çekip gitti. Ankaram daha kötü ağrıyordu. Kusuyordum. Tek çarem AB’den yardım isteyip, onların beni hastanede iyileştirmelerini kabul etmekti. Annem AB’yi çağırdı. Ben Kıbrıs’ı vermek istemiyordum.

Bir mucize oldu. Annemin verdiği Aloe-Vera sayesinde iyileşmiştim.\"

Hepimize ders ola…”Kıbrıs” hepimiz için milli dava, verilmesine de izin vermeyeceğiz  küçük Eren, sen rahat uyu.  O’nun yüreğini yaşatmak adına “Küçük Eren” adını koyacak çok yerlerimiz olmalı. İlgililere bu çocuğun ailesine ulaşıp, O’nun anısını, KKTC’de yaşatmalarını öneriyorum. Hem de 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramında.