Sevgili Anacığım,

Anneler günü dündü. Bizim Kaymaklı’dan arkadaşım Ferdi Sabit Soyer şimdi Başbakan... Bu ülkede sorumluluğun ne kadar büyükse başının derdi da o kadar çok.

Normal bir memlekette yaşamadığımızı kabul etmek istemeyiz. Aslında kabul etsek pek çok tartışma yapılmayacak ama o zaman da çağdaşlaşmanın her bakımdan önündeki engellere bağışıklık kazanarak yaşayacağız.

Başbakan Soyer’den uzun bir mektup gelmişti. Köşemin büyüklüğü bir günde yayımlamaya yetmediği için iki günde yayımladım. Ama seni unutmadığımı bir köşeciğine yazıp, mektubumu bugüne bıraktığımı sana bildirdim.

Canım anacığım,

Son soluğu alıp beden olarak aramızdan ayrılışının üzerinden yirmi dört sene geçti.

Yokluğuna alışamadığımı, alışamayacağımı hissedip, düşünmüştüm. Ama farklı bir yaklaşımla içime öyle bir his girdi ki sen hiç yok olmadın. Hep çevremdesin, nereye gidersem sen varsın...

Önceki akşam BRT’de Siyah- Beyaz ve Genç TV’de Gak Tv programlarına konuktum... Konuşurken sen stüdyoda kameraların arkasında hep oturuyordum.

Söylediklerimi bakışlarınla onaylayıp, yüzünde müthiş huzurla, başını salladığını hep gördüm.

Şimdi yazımı yazıyorum. Yan tarafıma gelip yazdıklarımı okuduğunu görüyorum. Anne kokunu duyuyorum... Güğül gibi yumuşacık, ipek saçların yüzüme dokunuyor... Yanaklarından öpüyorum anacığım...

... Ve sesini gerçekten duyuyorum.

Yazayım mı neler söylediğini?

Tam 34 sene önce Ekim 1974’te söylediklerin.

“Hem ferah ederim, hem üzülürüm... Görürüm başkalarının evlatları girer çıkar. Benim Allah ömür versin size de, kardaşınıza da,  yalnız Hasan girer çıkar. Tek bir tane... Nerde öyle Kıbrıs’ta olsanız da girip çıkıp hal hatır sorsanız... Benim da evim dolsaydı. Ne yapalım kader böyleymiş...”

Nerden buldun oğlum bunları deme... Hatırla hem 1974 öncesi hem sonrasında doğru dürüst telefon imkanı yoktu.

Londra’dan abam ve abimler o zaman teyip dediğimiz kaset doldurup yollarlar, biz de aynı şekilde doldurup, yani konuşup kaydederek geri yollardık.

Geçenlerde Eray Abim geldi Londra’dan... Gelirken Ekim 1974’te Çakır’ın teybinde doldurup yolladığımız bir kaseti getirdi.

1974 Savaşlarının hemen sonrasıydı. O günleri anlatmışız uzun uzun... Sen, rahmetli bubacığım ve ben.

Şarkı bile söylemişiz.

Ama daha en başında Kıbrıs’ta biz bize, adeta yapayalnız kalışımıza isyan etmişsin. Anacığım, isyanlarını, tepkilerini hiç unutmam... Söylemesen da belli ederdin. Ama asla kinin yoktu.

Ben da sana çekmişim. Söylerim, yazarım, ama asla kin tutmam.

Dilime ve kalemime giden iki başlangıç noktası var. Biri yüreğim, öteki beynim... Duygularımı hiç gizlemem. İçimden geleni yazarım. Aklımdan geçenleri, beynimin ilgili bölümlerinde  şekillenenleri yazarım...

Kimseye kinim yok... Ama yaptığım iş doğru bildiklerimi toplum için yazmamı gerektirir.

Hade eskiden siyaseten uzağımda olan insanlar memleketi idare ederdi. Yanlışları yazarken daha rahattım. Şimdi tüm önemli görevlerde siyaseten de yakın arkadaşlarımız var. Napayım? Gene toplumsal nöbetimi tutup eleştiriyorum... Bu defa yazdıktan sonra, - yalan mı söyleyim-, “Acaba kırdım mı?” diye maraz ederim.

Zor iş be anne bu yaptığım gazetecilik iş.

Belki sana ilk kez yazacağım.

Kıbrısımızı, insanlarımızı çok ama çok sevmeme karşılık hem yoruldum, hem da usandım...

Alemin akıllısı ben değilim mutlaka. Her şeyin en iyisini en doğrusunu da ben görmüyorum... Ama bulunduğum yerden baktığım zaman çok daha az hatayla işlerin çok daha iyi olabileceğine inanırım. Ama olmuyor... Hem işler iyi gitmiyor, hem de uzun bir mücadelenin ardından göreve gelen arkadaşlarımız ciddi anlamda yıpranıyor.

Benim yaptığım eleştiriler de bu yıpranmaya etki yapıyor mu? Herhalde yapıyor. Ama hiç yazmasam, hiç konuşmasam yıpranma olmayacak mı? Mutlaka olacak... Ben iyi niyetle uyarılarımı yapıyorum. Beni toplum da anlıyor, arkadaşlarım da... Buna inanıyorum, ya da inanmak istiyorum.

Sevgili Anacığım,

En son mektubumdan bu yana bir sene geçti.

Zaman durup bizi beklemiyor. Acı, tatlı pek çok olay yaşanıyor.

Rum tarafında ilk defa bir solcu, Hristofyas, Cumhurbaşkanı seçildi. Biz o ödevimizi daha önce tutup Talat’ı seçmiştik. Ama öbür tarafta Papadopulos, istekli davranmayınca hiç bir şey olmamıştı. Şimdi Talat ve Hristofyas ideolojik olarak aynı dili konuşuyor. Barışın değerini bilen insanlar...

İlk yaptıkları iş Lokmacı Kapısını açmak oldu.

Şimdi bizim çarşıya giden, yürüyerek Uzun yola geçip gelebiliyor. Rumlar ve turistler de Uzun Yol’da yürürken devam edip bu taraf geliyor.

Ben çocukken elimden tutup ısmarlama potin yaptırmak için götürdüğün Arasta’da esnafın yüzü uzun aradan sonra güldü.

Zaman zaman gider çarşıdaki insanlarla konuşurum. Geçenlerde gene gittim. Türkiye’den gelip o eski günleri hiç bilmeyen esnaf da var. Artık ısmarlama ayakkabı yapan yok. Anlattım onlara nasıl ayakkabı ısmarladığımızı... Küçük bir dükkandı gittiğimiz... Ayakkabıcı yere bir karton parçası bırakırdı... Üzerine ayağımı bastırır, çevresini kalemle çizerdi... Model olarak iki seçenek vardı.. Ya bağlı ya bağsız...

Sevgili Anacağım,

Bu arada Londra’ya da gittim. Bugüne kadar hiç görmediğim fotoğrafları Fatma Abamda gördüm... Bir tanesinde bubacığımla beraber Kaymaklı’daki evimizde... Bubacığım ayakta , sen ise bir bacağını her zamanki gibi sandalye üzerine toplayıp oturmuşsun. Ötekisi de Ali Deden’le sen ve kucağında şimdi 74 yaşında olan Fatma abam... Resim en az yetmiş yıllık. Başında çarşafın. Çarşaflı günlerini ben da hatırlarım... Başında kara çarşaf olduğu günlerde bile aydınlık fikirliydin... Zaten Kıbrıs Türk kadını kıyafet bakımından görselliği ne olursa olsu kıyafet devrimini Anadolu’dan önce benimsemedi mi?

Neyse anacığım... Çok uzatmayım...

Vallahi doğruyu söyleyim, yazımın başına göre şimdi ruhum daha rahat... Sanki da başımı kucağına bıraktım, sen da beni seviyorsun...

Ellerinden öperim sevgili anacığım...

Günün sözü:
Ana gölgesi, yaşam boyu üzerimizden eksilmez