19 gün kaldı… bitse de kurtulsak!
Tam tamına 19 gün kaldı.
100 günden itibaren saymaya başlamıştım. Yazılarımda da kullandım. “Niye sayıyorsun?” diye soranlar oldu.
“Sayılı gün çabuk biter” demiştim.
Ama itiraf edeyim, son günlerde biraz yavaş geçmeye başladı. Sanki takvim bile seçim kampanyasına katılmış, günleri ağırdan satıyor.
Allah’ın doğrusunu söylemek gerekirse bu seçim beni çok fazla yormadı. Adaylar yoruluyor elbette. Onları destekleyenler, peşlerinden koşanlar, el sıkanlar, kapı çalanlar da yoruluyor.
Onlarınki fiziksel yorgunluk.
Biz gazetecilerinki ise daha çok zihinsel.
Bir kampanyayı eleştirseniz, diğer kampanyayı desteklemiş oluyorsunuz. Bir aday hakkında olumsuz bir şey söyleseniz, öteki hemen “Bu bizim tarafta” diye düşünüyor.
Bir adayı övseniz taraflısınız, eleştirseniz yine taraflısınız. İkisini birden eleştirseniz bu defa da “Kesin üçüncü bir adayla anlaşmış” diyorlar.
Yani gazetecinin bu dönemde tarafsız kalması yetmiyor, tarafsız olduğunu da herkese ayrı ayrı ispatlaması gerekiyor.
Oysa gazetecinin de bir oyu var. Ama bizim kullandığımız oyun önemi değil, kaç kişinin oyunu etkilediğimiz tartışılıyor.
Geçen gün aklımdan geçti: Seçim yasaklarına bir madde daha eklense de gazetecilere seçim boyunca zorunlu izin verilse.
Hem biz dinleniriz hem adaylar rahat eder.
Şimdilik kampanyalar fena gitmiyor. Herkes konuşuyor, projeler açıklanıyor, karşı projeler geliyor. Adaylar köy köy, mahalle mahalle dolaşıyor.
Bu arada seçim kampanyalarının bir güzel tarafı var. Vatandaş, normal zamanda milletvekili ya da Bakan görmek için randevu alırken, seçim zamanı bu makamalara aday olanlardan kaçacak yer arıyor.
Bazen karşıt adaylar birbirlerine pişti oluyorlar.
Ortaya kimi zaman komik, kimi zaman medeni, kimi zaman da çevredekilerin tansiyonunu yükselten görüntüler çıkıyor.
Düşünsenize, aynı sokakta iki aday, iki ayrı kalabalık.
New York’un Çeteleri filminden br sahne gibi.
Kampanyaların kendisi hakkında şimdilik konuşmayacağım.
Seçim sonrasında yazacak kadar malzeme topladım. Hatta birkaç yazılık. Hatta ufak çaplı bir kitap bile çıkar.
Elbette bu işin ucundan kıyısından biraz haberdar olmuş biri olarak söyleyeceklerim var. Hem de çok.
Ancak seçim döneminde bazen susmak, konuşmaktan daha fazla gazetecilik becerisi gerektiriyor.
Yalnız iki küçük tavsiyem var.
Birincisi, sosyal medyayı kullanmak başka, sosyal medyada şaklabanlık yapmak başka.
Çok insana ulaşacağım diye kendinizi rezil etmeyin. Her video çekilmeye değer değildir. Her akımın peşinden koşmak da şart değil.
Bazı adayların sosyal medya danışmanlarına bakıyorum, sanki seçim kazandırmaya değil, takipçi artırmaya çalışıyorlar.
Biraz daha devam ederlerse adaylara dans yarışması da düzenletecekler.
Unutmayın, seçmen belediye başkanı arıyor, fenomen değil.
İkincisi, şu çağrı merkezlerine birkaç gerçek insan koyun. Genç olsunlar, sorulara düzgün cevap versinler.
Yapay zekayla konuşmaktan insanlar bıktı.
Seçmen derdini anlatıyor, karşısındaki robot hala “Size nasıl yardımcı olabilirim?” diyor.
Vatandaş devam edyor. Robot “Talebiniz bizim için çok değerli” diye cevap veriyor.
Vatandaş sorunun devam eedeceğini biliyor ama en azından değerli olduğunu öğrenmiş oluyor.
İnsan gıcık oluyor.
Sevgili adaylar. Her eleştiriyi düşmanlık, her alkışı da oy zannetmeyin. İnsanlar bazen nezaketen alkışlar, bazen de sırf kapının önünden kalabalık çekilsin diye “Tabiki oyumuz sana” der.
Seçim gecesi sandıklar açıldığında nezaket oylarının geçersiz olduğunu hep birlikte yeniden öğreniyoruz.
Sonuçta 19 gün kaldı.
Bu tansiyonla gidersek atlatırız.
Yeter ki son düzlüğe girerken kimse aklını, sabrını ve mümkünse hoşgörsünü kaybetmesin.
Neyse…
19 gün.
Bitse de kurtulsak!
Yorumlar
Dikkat!
Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.