Bugün arife...

Herhalde orta okul yıllarımdan beri düzenli gazete okurum…

O zamanlar İstanbul gazetelerine günlük olarak ulaşmak imkânsızdı.

Birkaç gün önceki nüshaları, LTSK lokalinde elime alır, adeta hatmederdim.

Burhan Felek ile Ecvet Güresin'in Cumhuriyet'te yazdıkları günleri hatırlarım.

Bedii Faik ile Refik Halit'i ya yetiştiremedim, veya o gazeteler bize ulaşamıyorlardı o zamanlar.

Bizim yerel basın da elimden kurtulamazdı. İsmet Kotak'ın Bozkurt'taki yazılarını hatırlarım örneğin…

Bilbay Eminoğlu acar bir genç muhabir, Ahmet Tolgay gencecik bir köşe yazarıydı.

Soyadını unuttuğum ama adı aklımda (Tekin) bir spor yazarları vardı, sonra ne oldu bilmem…

Diyeceğim, elli yılı geçiyor ki Türkçe yazılı basına "muttaliyim" eski deyimle…

Bu hafta sonu hayretle fark ettim ki "gündemi yazmak" deyince, meğer biz elli yıldır ayni konuları yazmaktaymışız, üç aşağı, beş yukarı…

"Ah anam da bu gahbe analı Urum"…

Şimdilerde "Rum/Yunan İkilisi" oldu, "sinek ikilisinden galat…

"Maaşlar az, geçinemiyoruz" muhabbeti, nispeten yenidir.

1970'li yılların başlarına dayanır.

Ondan önce yoktu öyle bir babayiğit, gelirinden şikâyet edebilecek…

Adamın kafasına torbayı geçirir, Hamit Mandrez ovalarına öldü diye atarlardı, alimallah…

Bu memleket, değil yalnız burada, bütün dünyada Türkçülük'ün bayraktarları arasında yer almış Ahmet Raik Çağlar'ın damadını da Rumcu ilan edebilip, kovmuş bir toprak parçasıdır.

Üstelik adam, Ulus Anıtı açılırken, her ilden biraz toprak dökülen temeline, "Kıbrıs toprağı bizim değil İngiliz'indir. Alın toprağınızı da gidin…" denilince, "Toprak İngiliz'inse, bu kan da mı İngiliz?" diyerek, kanını dökmüş bir adamdı!

Geçen gün facebooka düşen ilk Türkiye Büyükelçisi Emin Dırvana'nın mektubunda da hesabı sorulan o ünlü 1.5 milyon sterlin hakkında birkaç kelam edince, "vatana ihanet" kalemine düşüverdiydi, Mahir Adataş…

Kolay değildi her zaman para konuşmak bu memlekette…

Siz bakmayın…

"Urum…" der, yürürdünüz…

Garanti…

O zamanlar, Ahmet Belevi Çağlayan'da, Bayrak Kuarted Mücahitler Parkı'nda, Arman Ratip Saray Otel'de çalarlardı…

Zafer Sineması'nda Hıçkırık, Şahin Sineması'nda Çalıkuşu vizyona girerdi…

Sean Connery, James Bond idi daha o zamanlar, Charlton Heston Ben Hur, Kirk Douglas da Spartacuse…

Ya Kleopatra? Menekşe gözlü Liz Taylor…

Hani Richard Borton'a sevdalandıydı da ne skandal yaşandıydı, akıllara seza!

O günlerdeydi…

Amerikan Başkan yardımcısı Lyndon Johnson'un Kıbrıs'a geleceği tuttu…

Girne Caddesi'nde, üstü açık cadillac durunca, eşi Lady Bird (öyle anılırdı) Deniz Kitabevi'nin önünde koyu renkli bir adam görüp sormaz mı:

"Helloooo… Where are you from?"

Yanıt, tarihi değerdedir:

"Episkopi…"

Amerikalı "leydi", renkli adam sadece kendilerinde var sanmıştı zaar…

Mida çoktan asılmış, Aynalı köşeciğinde "ikbal" çektirmekten vazgeçeli çok olmuştu ama Çoronik halâ geleni geçeni koskoslamaktaydı, Saray Önü'nde…

Guşo karşı kaldırıma bir iskemle atarak oturmuş Dr. Küçük'le lûgatına uygun hasbihaline başlamak için beklemekteydi ki "gaşgararsın"!

Galâdari, öğlen sıcağında ayran içmeye gelenleri tazelemekteydi, o zamanlar…

Paparazzi sayfalarında gelen giden sanatçı deyince, işte Aylâ Dikmen'di, Erol Büyükburç idi, Berkant'dı…

Barış Manço, Lidra Palas Barikatı'nda deveye binerdi…

Piknik Restoran'a gidilip, Macar Gulaşı yenilirdi…

Şarap müesseseden ve sınırsız…

Akşam yemeğine giderseniz, kaliteli müzik de dinleyebilirsiniz…

Ya da Hammalı'n Mustafa'ya gidilirdi, kifaf-ı nefs eylemeye…

Tek yıldızlı Hacı Bavlo eşliğinde…

Çetinkaya, Dinamo Bükreş ile maç yapar, yenerdi…

Bizim hisar takımını yenemeyen Romanya şampiyonunun iki elemanı, sonradan Fenerbahçe'nin yıldızları olurlardı: Kaleci Datcu ile "senterhaf" Nunweiller…

"Muhacimler" muhabbetini yetişmedim ama "kapucu"yu hatırlarım…

Yarın bayram ya?

Eski bayramlardan önce, eski arifelerden bahsetmek gerekmez mi?