Dayanışmanın İnce Sanatı

Son yıllar, insanlığa kırılganlığını yeniden hatırlattı. Savaşlar, ekonomik dalgalanmalar, kitlesel göçler ve çevresel krizler, dünyanın birbirine ne kadar bağlı olduğunu açık biçimde gösteriyor. Artık hiçbir toplum, yaşanan büyük sarsıntılardan tamamen yalıtılmış değil. Bu durum, korku kadar önemli bir imkân da barındırıyor: Dayanışma.

Dayanışma çoğu zaman büyük politik söylemlerle anılır, fakat gerçek etkisini gündelik hayatın küçük eylemlerinde gösterir. Bir yabancıya gösterilen anlayış, farklı bir acıya duyulan saygı ya da uzak bir coğrafyadaki trajediye kayıtsız kalmamak, küresel etik bilincin temelini oluşturur. İnsanlar birbirlerinin hikâyelerine yaklaştıkça, soyut kavramlar somut yüzlere dönüşür.

Kriz zamanlarında toplumlar içe kapanma eğilimi gösterebilir. Bu kapanma, kısa vadede güvenlik hissi yaratır; ancak uzun vadede korkuyu derinleştirir. Dayanışmanın ince sanatı, tam da bu noktada devreye girer. Başkasının acısını tehdit değil, ortak insanlık deneyiminin bir parçası olarak görebilmek, olgun bir bilinç gerektirir.

Dünyanın Politik Psikoloji Dehası olarak tanıdığı, 5 kez Nobel Ödülü adayı olan ve Sigorni dahil onlarca dünya çapında ödüle sahip, Freud Profesörü Unvanı taşıyan sevgili hocam; Prof. Dr. Vamık C. Volkan, büyük grupların travmalarının kolektif kimliği şekillendirdiğini söyler. Bu travmalar, toplumları ya daha sert sınırlar çizmeye ya da daha kapsayıcı bir anlayış geliştirmeye yönlendirebilir. Seçim, büyük ölçüde kültürel olgunlukla ilgilidir.

Dayanışma, farklılıkları silmek değil, onlarla birlikte yaşayabilmektir. Her toplum kendi tarihini, yaralarını ve umutlarını taşır. Bu yükleri anlamaya çalışmak, küresel barışın temel koşullarından biridir. İnsanlık, başkasının kırılganlığında kendi yansımasını gördüğünde, daha adil bir gelecek inşa etme ihtimali güçlenir.