İbretlik!

Bazen tarih, milletlerin önüne bir fotoğraf koyar.

O fotoğrafa sadece bakılmaz; ondan ders çıkarılır.

Bugün Doğu Akdeniz’de yaşananları da böyle okumak gerekir.

Yunanistan silahlanıyor. Güney Kıbrıs Rum Yönetimi askeri kapasitesini ve uluslararası savunma iş birliklerini artırıyor. Bölgemizde enerji, güvenlik ve egemenlik üzerinden yeni dengeler kuruluyor.

Bütün bunlar olurken bize düşen ne korku üretmek ne de hamasetle yetinmektir.

Bize düşen ibret almaktır.

Çünkü Kıbrıs Türk halkı için güvenlik, bir gazete manşetinden ibaret değildir.

Biz güvenliğin olmadığı günlerin bedelini yaşayarak öğrendik.

1963’ü gördük.

Erenköy’ü yaşadık.

1974’e hangi şartlarda gelindiğini unutmadık.

Bu nedenle Türkiye’nin etkin ve fiilî garantisinin, Türk askerinin adadaki varlığının ve Kıbrıs Türk halkının egemenliğinin bizim açımızdan neden vazgeçilmez olduğunu anlatmak için kilometrelerce siyasi nutka ihtiyaç yoktur.

Coğrafyaya bakmak yeterlidir.

Tarihe bakmak yeterlidir.

Bugün etrafımızda olup bitene bakmak yeterlidir.

Ancak buradan çıkarılması gereken ikinci bir ders daha vardır:

Güvenlik yalnızca silahla sağlanmaz.

Güçlü ekonomi güvenliktir.

Güçlü diplomasi güvenliktir.

Üreten bir ülke güvenliktir.

Nitelikli gençlik güvenliktir.

Sağlam kurumlar güvenliktir.

Türkiye ile güçlü ve stratejik bağlar güvenliktir.

Ve en önemlisi, kendi devletine inanan bir halk güvenliktir.

Kıbrıs Türk halkının geleceğini başkalarının iyi niyetine bırakamayız.

Barış isteriz.

Çözüm isteriz.

Komşularımızla huzur içerisinde yaşamak isteriz.

Fakat barış istemek başka, tarihi unutmak başkadır.

Diplomasi başka, saflık başkadır.

Uzlaşmak başka, egemenliğinizden ve güvenliğinizden vazgeçmek başkadır.

Biz kimsenin toprağında gözümüz olmadığını defalarca gösterdik. Fakat hiç kimse de Kıbrıs Türk halkından kendi güvenliğini, devletini ve egemenliğini tartışmaya açmasını beklememelidir.

Çünkü tarih bize çok ağır bir gerçeği öğretti:

Barışı en çok isteyenler, barışı koruyacak kadar güçlü olmak zorundadır.

Bugün yaşananlara kızmadan, korkmadan ama gözümüzü de kapatmadan bakmalıyız.

Ve tek kelimeyle söylemeliyiz:

İBRETLİK!

Tarihten ibret almayanlar,

tarihin bedelini yeniden öderler.