İki yeni kapı

BM Genel Sekreteri’nin Kıbrıs Kişisel Temsilcisi Maria Angela Holguin, her iki tarafa da önemli bir mesaj verdi.

Ya gerçekçi adımlar atılır, ya da bu işi burada kapatırız.

Rum liderliği için;

“Kıbrıslı Rumlar, bu süreçten bir şey elde etmek isteseler, başkanlık seçimlerini biraz ötelemeyi düşünebilirlerdi” demesi önemliydi.

Aynı şekilde Türk tarafına yönelik, Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman’ın müzakerelerin başlaması için ortaya koyduğu dört maddelik öneriyi de eleştirdi.

Bu çıkış, bir kopma noktası olarak da değerlendirildi.

Ve her iki tarafta, belki de bu kopuştan sorumlu olmamak için, üçlü görüşmeye daha hazırlıklı geldi.

Olumlu, hatta süreci sürükleyici formüller hazırlandığı açıklandı.

Günün sonunda, iki yeni geçiş kapısının açılması konusunda anlaşmaya varıldı.

Umarım daha önce mutabık kalınan güven yaratıcı önlemelerin geldiği noktaya benzemez.

Akıncılar–Lympia ve Kambo–Gemikonağı geçiş kapılarının açılması ve aynı anda hizmete girmesi öngörülüyor.

Bu gelişme elbette önemlidir.

Özellikle Akıncılar köyü, bu gelişme ile yeniden 1974 öncesi canlı, hareketli günlerine dönebilir.

Köyden ayrılan insanlar dönüş yapabilir, gençler burada kalmaya motive olabilir, çok önemli bir adım.

Mesele, iki kapının açılmasından çok, bu kapıların, iki halkın günlük yaşamına ve iletişim kurmasına, katkı sağlayıp sağlayamayacağıdır.

İnsanların günlük hayatını kolaylaştıracak, ulaşımı rahatlatacak, ekonomik ve sosyal ilişkileri geliştirecek her adım desteklenmelidir.

Geçiş noktalarının artırılması, özellikle mevcut kapılarda yaşanan yoğunluğun azaltılması açısından önemlidir.

Burada Lefkoşa, Metehan kapısını rahatlatacak, yoğunluğu azaltacak, insanların karşılıklı geçişlerine kolaylık sağlayacak yeni bir geçiş bölgesinin düşünülmemesi büyük eksilik.

Lefkoşa içinden olmuyorsa, Haspolat hatta Alayköy, bölgeye bir alternatif olabilir.

Neden düşünülmüyor, anlamak zor.

İki geçiş kapısının açılması konusunda anlaşmaya varılması, Kıbrıs sorununun çözümünde önemli bir ilerleme sağlandığı anlamına da gelmiyor.

Taraflar arasında hâlâ ciddi görüş ayrılıkları var.

Henüz, siyasi eşitlik, güvenlik, garantiler, yönetim modeli ve çözümün nasıl bir zeminde ilerleyeceği gibi temel konularda ortak bir anlayış oluşturulabilmiş değil.

Önemli olan şu;

Taraflar gerçekten çözüm mü istiyor, yoksa yalnızca uluslararası kamuoyuna masadan kaçan biz değiliz, mesajını vermek mi?

Türk tarafının ve Cumhurbaşkanı Erhürman’ın bu düşüncede olduğuna inanmıyorum.

Ama aynı şeyi Rum tarafı ve Hristodulidis için söylemek mümkün değil.

Kıbrıs’ta kalıcı bir çözümün yolu, karşılıklı suçlamalardan, geçmişin siyasi hesaplarından ve değişmeyen ezberlerden geçmiyor.

Bu adada yaşayan iki toplumun geleceğini güvence altına alacak, her iki halkın beklentilerini karşılayıp, onayını alacak bir anlaşmayı yaratmak için siyasi iradeye ihtiyaç var.

Bu da özellikle Rumlar açsından çok şeyden vaz geçmek demek.

Bu gelişmelerden sonra önemli olan, bu adımların arkasının gelmesidir.

Bir başka sıkıntı daha var.

Bakınız, bir süredir, mevcut geçiş kapılarında yapılan bazı uygulamalar, sorun oluyor.

TC kökenli olup, bir Kıbrıs kökenli ile evlenen insanlara, geçişlerde sorun yaratılıyor.

Üstelik yıllardır, hatta geçen hafta geçiş yapan, herhangi bir sıkıntı yaşamayan insanlar.

Bir haftada ne değiştiyse, şimdi izin verilmiyor.

Aynı şekilde evlilik yoluyla güneye geçiş yapan ve sorun yaşamayan insanlar da var.

O zaman farklılaşan, değişen nedir?

Bu da büyümeden çözülmesi gereken ve nedeninin anlaşılamadığı bir başka sorun.