Eğitimdeki vaatlere bakış
Daha öncede yazdım ya, özellikle kamusal hizmetlerde, sadece başlık değişir, içerik aynı.
Yılların değişmeyen, değiştirilemeyen sorunlar.
Elbette, genel olarak nüfusa bağlı plansızlığın sonuçları.
Her hükümet eğitimde reform sözü veriyor, her siyasi parti yeni hedefler açıklıyor.
Yine soralım, yıllardır değişen hükümetlere rağmen eğitim sistemi neden bir türlü istenilen noktaya gelemiyor?
Bir ülkenin geleceği yalnızca ekonomik yatırımlarla, yollarla, hastanelerle veya büyük projelerle şekillenmez.
Bir ülkenin gerçek geleceği, sınıflarında, öğretmen odalarında, okul bahçelerinde ve yetiştirdiği nesillerde şekillenir.
Eğitim, bir ülkenin en önemli yatırım alanıdır.
Hepimiz okul sıralarından, yollarından geçtik.
Biraz nostalji olacak ama bizim zamanımızda, tek bir sınıf öğretmenimiz vardı.
Kulakları çınlasın, Mehmet Aşıksoy öğretmenimiz.
Allah sevdikleri ailesi ile mutlu huzurlu uzun bir ömür versin.
Tüm dersleri tek başına verirdi, öğretirdi.
Okullarda, devlet, her gün, süt, peynir, ekmek dağıtırdı.
Üstelik 1974 sonrası, o imkânların sınırlı olduğu dönemlerde.
Nereden, nereye.
Şimdi her şeyin paraya, ticarete döndüğü zamanlar yaşıyoruz.
Her alanda düşen kalite, artan vasıfsızlık.
Yıllar içinde, hükümetler değişiyor, eğitim bakanları değişiyor, müsteşarlar, bürokratlar değişiyor.
Her yeni dönemde yeni hedefler, yeni projeler, yeni reform söylemleri.
Daha çağdaş okullar, daha güçlü eğitim altyapısı, teknolojiyle donatılmış sınıflar, çağın gereklerine uygun müfredat, öğretmenlerin güçlendirilmesi, fırsat eşitliği ve dahası.
Bu hedeflerin ne kadarı hayata geçirildi diye bakınca, gerçek tablo kendini gösteriyor.
Eğitimde yaşanan sorunları sadece fiziki koşullara bağlamak doğru olmaz.
Tabi ki okul binaları, sınıflar, spor alanları ve teknolojik donanımlar da önemlidir.
Ancak eğitim sırf dört duvardan ibaret değil.
Üzerinde durmamız gereken mesele, nasıl bir nesil yetiştirmek istiyoruz.
Öğrenciler hayata mı hazırlanıyor, yoksa sınavlara mı?
Ezberleyen değil sorgulayan, bilgiyi tekrar eden değil, üreten insan, hedef bu olmalı.
Her hükümet kendi eğitim modelini yaratmaya çalışmamalı.
Ve özellikle kamusal eğitimde, en fazla tartışılması gereken bir başka konu da, devamlılık sorunudur.
Şimdi tüm siyasi partiler, eğitim konusunda tam gün eğitim diyor.
Bu konu ve söylemde, 6 Aralık sonrası büyük bir sınav var.
Hükümet olacak siyaset bu konuda nasıl bir hazırlıkla, nasıl bir adım atacak, paydaşlarla ortak noktayı bulabilecek mi?
Esas sorun alt yapı hazırlığının yetersizliği mi, göreceğiz.
Bir başka önemli mesele de eğitim de fırsat eşitliğidir.
Hele de kamuda, gelir adaletinin olmadığı bu ülkede.
Devlet, her çocuğun aynı imkânlara sahip olmasını sağlamak zorunda.
Bir tarafta özel derslerle, teknolojik imkânlarla ve farklı eğitim destekleriyle ilerleyebilen öğrenciler, diğer tarafta kamu okullarının sunduğu imkânlarla yetinmek zorunda kalan çocuklar.
Tamamen yetersiz kalan, özel çocuklara yönelik, özel eğitim sistemi.
Çok konuştuk, yazdık, tartıştık, okulların fiziki durumları, koşulları deprem güvenliği, ilk başta ele alınmalı.
Artık günlük kararlar yerine uzun vadeli, bilimsel ve toplumsal uzlaşıya dayanan bir eğitim politikası oluşturulmalıdır.
Kaliteli bir eğitim, yabancı dile öncelik veren, ülkeyi, dünyayı, çağı öğreten.
Yorumlar
Dikkat!
Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.