COP31 ve Kıbrıs’ın ortak sorunları

“İklim değişikliği ile mücadelede dünyanın en önemli organizasyonu olan BM İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nin (UNFCCC) 31. Taraflar Konferansı (COP31), Antalya COP31 Alanı’nda başladı.

BM İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’ne taraf 196 ülke ve Avrupa Birliği’nin yer aldığı COP toplantılarına Türkiye ilk kez ev sahipliği yapıyor.”

Antalya’da düzenlenen COP31, elbette sadece iklim değişikliğiyle mücadele konferansı değil.

Bu konferans bir vitrin.

Türkiye’nin uluslararası alandaki konumunu, aynı zamanda diplomatik ağırlığını gösteren bir platform.

Ülkeler, Antalya’ya yalnızca iklim krizini konuşmak için gelmedi.

Enerji politikaları, ekonomik çıkarlar yanında, siyasi diyalog ve iletişim.

Burada önemli olan, organizasyonun başarıyla tamamlanması değil, farklı siyasi ve ekonomik çıkarları bulunan ülkelerin ortak noktayı bulabilmesidir.

İklim politikaları yalnızca çevreyi koruma meselesi değil, yatırım, üretim, ticaret, ekonomik döngü ile çevre, iklim arasında bir denge oluşturma.

Buraya kadar, bu konferansın ne olduğunu anlamaya çalıştık.

Ancak konferans, içeriği ve amacı ile değil daha çok siyasi gelişmeleri ile tartışılıyor.

Bilindiği gibi Cumhurbaşkanı Erhürman ve Rum lider Hristodulidis konferansta yer aldı.

Güney Kıbrıs, Birleşmiş Milletler üyesi Kıbrıs Cumhuriyeti olarak katılırken, Erhürman'ın katılımı Türkiye'nin daveti çerçevesinde oldu.

Güney Kıbrıs'ın davet edilmesi, Türkiye ile Avrupa Birliği arasında tartışma yarattı.

Oysa konu ortaklık, üstelik siyaset dışında çok önemli bir konuda. Doğu Akdeniz açısından da önemli bir fırsat olarak görülmeli.

Bu konuda olsun, siyaset, özellikle Kıbrıs adası için öncelikli olmamalı.

Bunu her türlü siyasi tartışma, yorum ve magazinsel yaklaşım açısından söylüyorum.

İklim değişikliği sınır tanımıyor.

Kuraklık, su kaynaklarının azalması, aşırı sıcaklıklar, orman yangınları, Kıbrıs’ın bütünü için büyük tehlikeler.

Ve işbirliği olmaksızın mücadele etmek imkânsız.

Siyasi kaygılar bir tarafa, bu konular bir tarafa, olması gereken bu.

Birliktelik, işbirliği, mücadele, hem daha hızlı sonuç, hem de daha az maliyet.

Antalya sadece siyasi bir sahne, kendini gösterme alanı olmamalı.

Bu toplantılar, ortak kaygılara, ortak işbirliklerine fırsat vermeli.

Yoksa konuşulur, siyasi gösteriler yapılır ve orada kalır. 

Mesele şu;

Dünyanın ve tabi ki Kıbrıs adasının iklimi değişiyor.

Peki, ada genelinde, siyasetin bu değişime ayak uyduracak iradesi var mı?

Veya bir başka şekilde soralım;

Siyasi çözüm konusunda uzlaşı olmayan bir ortamda, iklim değişikliği gibi ortak konuda iş birliği mümkün olabilir mi?

Erhürman ile Hristodulidis’in bir görüşme gerçekleşmesi olumlu olmaz mıydı?

Yine aynı noktaya geliyorum.

İklim değişikliği sınır tanımıyor diye yapılan açıklamalara şahit olduk, peki neden ortak mücadelenin zemini aranmıyor? 

Kıbrıs adasının kuzeyinde ve güneyinde yaşayan insanların karşı karşıya olduğu çevresel sorunlar birbirinden farklı değil.

Su sorunu, orman yangınları, enerji konusu, çevre ve iklim değişikliği, ortak sorunlar.

COP31 hiç olmazsa bunlarla ilgili ortak mücadeleye fırsat olabilirdi, olmalıydı.

Kıbrıs için, siyasi olarak yaşanan tıkanıklığa rağmen somut iş birliği alanları oluşturulmalı.