SON 23 GÜN ANALİZİ: İç Siyasette ve Kıbrıs Sorununda Vizyon Sınavı!

MERT MAPOLAR’IN KÖŞE YAZISINI SESLİ DİNLEMEK İÇİN TIKLAYINIZ

Sandığa giderken vatandaşın beklentisi artık daha açık: İç siyasette geleceğe yönelik somut bir vizyon, Kıbrıs sorununda cesur ve gerçekçi çözüm önerileri, her iki alanda da kararlılık ve siyasi sorumluluk ortaya koyan bir yönetim anlayışı.

Kıbrıs'ta müzakere süreci yeniden kritik bir eşiğe dayanırken, KKTC'de seçim atmosferi de giderek ısınıyor. Peki, ülkeyi yönetmeye talip olanlar yalnızca iç meseleleri mi konuşacak, yoksa Kıbrıs'ın geleceğine ilişkin gerçekçi bir vizyon da ortaya koyabilecek mi?

6 Aralık 2026 genel ve yerel seçimlerine doğru ilerlerken, KKTC siyaseti yalnızca ekonomik sorunlar, hayat pahalılığı, kamu yönetimi, sağlık, eğitim ve belediye hizmetleri üzerinden değerlendirilebilecek bir noktada değildir. Ülkenin önünde, en az iç meseleler kadar önemli bir dış politika ve Kıbrıs sorunu gerçeği de bulunmaktadır. Üstelik bu kez zamanlama oldukça dikkat çekicidir. Bir tarafta seçim takvimi işlerken, diğer tarafta Birleşmiş Milletler'in Kıbrıs'taki girişimlerinin geleceği de yeniden sorgulanmaktadır. Dolayısıyla önümüzdeki seçimler, yalnızca kimin hükümet edeceğinin değil, ülkenin geleceğine hangi siyasi aklın yön vereceğinin de sınavıdır.

BM'nin Kıbrıs'taki son açıklamaları, müzakere sürecinin kritik bir aşamaya geldiğini ve bundan sonraki süreçte nasıl bir yol izleneceğinin yeniden sorgulandığını da ortaya koyuyor. Artık mesele, yalnızca yeni bir müzakere girişiminin yapılıp yapılmayacağı değil, uluslararası çabaların sonuç üretebilmesi için tarafların gerçek ve samimi bir çözüm iradesi ortaya koyup koyamayacağıdır.

Burada önemli bir ayrım da yapmak gerekiyor. Metodoloji, ön koşullar ve karşılıklı talepler müzakerelerin başlamasını sağlayacak birer araç olmalıdır. Sürecin önüne konulan aşılmaz engellere dönüşmemelidir. Türk tarafının dönüşümlü başkanlık konusundaki beklentisi ile Rum tarafının bu konunun müzakere masasında ele alınması yönündeki yaklaşımı, masaya taşınabilecek konulardır. Ancak asıl mesele, kimin hangi ön koşulda ısrar ettiği değil, ortak bir çözüm zeminine nasıl ulaşılacağıdır. Geçmişin güvensizlikleri, yeni ön koşullarla değil, karşılıklı irade, siyasi cesaret ve somut müzakere adımlarıyla aşılabilir. Laf ve kavram cambazlığına değil, ortak ve stratejik akla ihtiyaç vardır.

Peki, bu kritik gelişmeler yaşanırken, KKTC siyaseti ne yapıyor? İktidar ve muhalefet kanadının Kıbrıs sorununa ilişkin açıklamaları, önerileri ve çözüm perspektifleri kamuoyunda yeterince tartışılıyor mu? İktidar partisi Türkiye ile ilişkileri ve Kıbrıs sorunundaki mevcut yaklaşımı konusunda daha somut bir siyasi çerçeve ortaya koyabiliyor mu? Ana muhalefet partisi ise geçmiş dönemlerde Kıbrıs konusunda daha belirgin biçimde ifade ettiği görüşlerini, bugün neden aynı açıklıkla kamuoyuna taşıyamıyor? Muhalefetin sessizliği, yalnızca bir iletişim eksikliği midir, yoksa siyasi risklerden kaçınmanın bir sonucu mudur? Bu soruların yanıtlanması gerekiyor. Çünkü vatandaş yalnızca eleştiren değil, alternatif üreten bir muhalefet de görmek istiyor. Kıbrıs konusunda cesur, tutarlı ve yapıcı öneriler bekliyor.

Siyasetin psikososyal boyutuna bakıldığında ise kararsızlık, güvensizlik ve belirsizliğin toplumda önemli bir yorgunluk oluşturduğu da görülüyor. Seçmen artık yalnızca vaatleri dinlemek istemiyor. Siyasi aktörlerin neyi, neden ve nasıl yapacağını da bilmek istiyor. Bir tarafta çözüm beklentisi, diğer tarafta geçmiş deneyimlerden kaynaklanan endişeler var. Bu iki duygu arasındaki mesafe, siyasi partilerin sorumluluğunu daha da artırıyor. Toplumun ihtiyacı yeni bir belirsizlik değil, güven veren bir siyasi yön duygusudur. İktidarın da muhalefetin de Kıbrıs sorunundaki görüşlerini seçim hesaplarının gölgesinden çıkararak açıkça anlatması gerekiyor.

Üstelik iç siyaset ile dış siyaset birbirinden bağımsız değildir. Ekonomi, enerji, turizm, eğitim, güvenlik, uluslararası ilişkiler ve yatırım ortamı Kıbrıs sorununun yarattığı koşullardan doğrudan veya dolaylı etkilenmektedir. Aynı şekilde, Kıbrıs sorununun geleceği de içerideki siyasi istikrar, ekonomik yapı ve toplumsal iradeden etkilenmektedir. Bu nedenle siyaset içeriden dışarıya, dışarıdan içeriye doğru işleyen bir bütündür. Ülkeyi yönetmeye talip olanlar, yalnızca bugünün sorunlarını değil, yarının uluslararası ve siyasi tablosunu da okuyabilmelidir. Bir hükümetin sorumluluğu sadece ülke içindeki hizmetlerle sınırlı değildir. Kıbrıs Türk halkının geleceğine ilişkin siyasi ve diplomatik vizyon da bu sorumluluğun ayrılmaz bir parçasıdır.

Bu noktada belediyelerin rolü de göz ardı edilmemelidir. İki toplumlu işbirliği yalnızca liderler ve siyasi temsilciler düzeyinde yürütülmek zorunda değildir. Yerel yönetimler, çevre, atık yönetimi, su kaynakları, kültürel miras, gençlik, spor, afet yönetimi ve şehircilik gibi alanlarda da ortak projeler geliştirebilir. Farklı ülkelerdeki yerel yönetim işbirliği örneklerinde olduğu gibi, toplumlar arasındaki güven bazen büyük siyasi anlaşmalardan önce, günlük yaşamı kolaylaştıran küçük ama somut adımlarla da gelişir. Belediyeler çözüm kültürünün toplum tabanında güçlenmesine katkı sağlayabilecek önemli aktörlerdir.

Önümüzdeki günlerde, seçim kampanyalarının daha da fazla yoğunlaşmasıyla birlikte, partilerin performansı daha da net görülecektir. İktidar partisi, geçmiş icraatlarını savunmanın ötesinde, yeni dönemde ülkeyi hangi programla yöneteceğini açıklamalıdır. Ana muhalefet ve diğer muhalefet partileri ise yalnızca hükümetin eksiklerini sıralamakla yetinmemeli, alternatif yönetim modellerini ve Kıbrıs sorununa ilişkin çözüm perspektiflerini de daha açık ve net ortaya koymalıdır. Özellikle dış politika, müzakere yöntemi, güven artırıcı önlemler, teknik komiteler ve iki toplumlu işbirliği konusunda somut öneriler daha fazla beklenmektedir. Siyasi partilerin birbirinden farklı görüşlere sahip olması doğaldır. Ancak ülkenin geleceği konusunda ne düşündüklerini açıklamaktan kaçınmaları da kabul edilebilir değildir.

Şimdi asıl soru şudur: 6 Aralık sonrasında oluşacak siyasi tablo, Kıbrıs sorununda yeni bir açılımın da parçası olabilecek mi? Yoksa seçimlerin ardından da aynı belirsizlikler, aynı karşılıklı suçlamalar ve aynı siyasi çekingenlik devam mı edecek? Bir senaryo düşünelim: BM yeni bir müzakere girişimi için siyasi irade ve somut adımlar beklerken, KKTC'de kurulacak hükümetin henüz ortak bir yaklaşımı ve hazırlıklı bir programı bulunmuyor. Böyle bir durumda, uluslararası gelişmelerin dışında kalma riski ortaya çıkar. Diğer senaryoda ise siyasi partiler farklı görüşlerini koruyarak, temel konularda planlı, tutarlı ve toplumun desteğini alabilecek bir yaklaşım geliştirir. İşte o zaman da seçim sonucu, yalnızca bir yönetim değişikliği değil, yeni bir siyasi hazırlığın da başlangıcı olur.

SONUÇ OLARAK: KKTC siyaseti bugün, hem içeride hem dışarıda önemli bir yol ayrımındadır. Kıbrıs sorunu, artık ertelenebilecek veya yalnızca diplomatik açıklamalarla geçiştirilebilecek bir mesele değildir. BM'nin mevcut girişimlere ilişkin değerlendirmeleri, tarafların tutumları ve uluslararası gelişmeler önümüzdeki dönemin ne kadar kritik olabileceğini de bize gösteriyor. Bu nedenle seçimlere katılan her siyasi parti ve aday vatandaşa yalnızca neyi eleştirdiğini değil, neyi değiştireceğini de anlatmalıdır. Kıbrıs konusunda suskunluk bir politika değildir. Belirsizlik ise bir çözüm önerisi olamaz.

Seçmene düşen de yalnızca vaatleri dinlemek değil, siyasi aktörlerden hesap sormaktır: Ülkenin geleceği için planınız nedir? Kıbrıs sorununda nasıl bir yol izleyeceksiniz? Müzakerelerin yeniden başlaması halinde hangi hazırlıklarla masada olacaksınız? Türkiye ile ilişkileri, uluslararası gelişmeleri ve iki toplum arasındaki işbirliğini nasıl değerlendireceksiniz?

Çünkü ülkeyi yönetmek, yalnızca bugünü idare etmek değil, yarını öngörmek ve geleceğe hazırlanmak demektir. Önümüzdeki seçim süreci, bu anlayışın kimlerde bulunduğunu gösterecek. Sandığa giderken asıl ölçü, kimin daha fazla konuştuğu değil, kimin daha planlı, daha tutarlı ve daha vizyoner olduğudur.

İç meseleler ülkenin bugününü, dış meseleler yarınını şekillendirir. Kıbrıs Türk halkının geleceği ise bu iki alanın ortak akıl, güçlü vizyon ve kararlı bir iradeyle bütünleştirilmesinden geçer. Çünkü bir ülkenin geleceği, yalnızca bugünü yönetmekle değil, yarını doğru okumakla inşa edilir.

Mert MAPOLAR, C.Ht.