Epstein dosyaları unutulmamalı, unutturulmamalı

Dünyanın vicdanını kaybettiği an, kötülüğün ortaya çıktığı an değildir. Kötülük bütün çıplaklığıyla ortaya çıktıktan sonra insanların yeniden günlük hayatlarına dönebildiği andır.

Jeffrey Epstein dosyaları, insanlığın önüne konulmuş en ağır ahlaki sınavlardan biridir. Çünkü bu dosyaların merkezinde sadece zenginlik, siyaset, şöhret ya da nüfuz bulunmuyor. Henüz çocuk yaşta istismara/tecavüze uğramış kız çocuklarının hayatları bulunuyor. Korkutulmuş, kandırılmış, sömürülmüş, çocuklukları ellerinden alınmış insanların yıllarca duyulmayı bekleyen sesleri bulunuyor.

Fakat dünya yine bildiğini yaptı. Önce şaşırdı. Sonra öfkelendi. Ardından isimleri konuştu. Fotoğrafları inceledi. Uçuş kayıtlarını tartıştı. Kimlerin kimlerle görüştüğünü merak etti. Ve sonra yavaş yavaş sustu.

İşte asıl dehşete düşülmesi gereken budur. Çünkü Epstein dosyalarının en korkunç tarafı, yalnızca geçmişte yaşanan suçlar değildir. Bugün milyonlarca insanın, böylesine büyük bir istismar düzenini sıradan bir haber başlığına dönüştürebilmesidir.

Bir çocuk için hayatının sonuna kadar taşıyabileceği bir yara, dünya kamuoyu için birkaç günlük gündem olabiliyor.

Bundan daha büyük bir ahlaki çöküş düşünülebilir mi?

Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı 2026 yılında milyonlarca sayfalık Epstein belgesini kamuoyuna açtı. Yazışmalar, fotoğraflar, uçuş kayıtları, soruşturma belgeleri ve yıllara yayılan ilişkiler yeniden gündeme geldi. Peki, sonra ne oldu? Bu belgelerden hangileri yeterince araştırıldı? Hangi ilişkilerin mahiyeti tam olarak açıklığa kavuşturuldu? Hangi kurumsal ihmallerin hesabı soruldu? Epstein'ın daha önce mahkum edilmiş olmasına rağmen güçlü çevrelerle ilişkilerini sürdürmesine hangi mekanizmalar imkan tanıdı?

Dünya bu soruların tamamına cevap almış değil. Ve cevap alınmamış soruların üzerine unutkanlığın örtüsünü çekmek, adalet değil. Bir insanın serveti onu hukukun üzerine çıkaramaz. Siyasi gücü geçmişini temizleyemez. Dünyaca tanınması, kendisine yöneltilen meşru soruların ortadan kalkmasını sağlayamaz. Burada çok önemli bir ayrım yapmak zorundayız. Epstein belgelerinde adı geçen herkes suçlu değildir. Bir fotoğrafta bulunmak, bir davete katılmak veya bir yazışmada anılmak tek başına suçun kanıtı olamaz. Ancak bu hukuki gerçek, belgelerde ortaya çıkan ilişkilerin kamuoyu tarafından sorgulanamayacağı anlamına da gelmez.

Özellikle Epstein'ın 2008 yılındaki mahkumiyetinden sonra onunla ilişkilerini sürdüren kamuya mal olmuş kişilerin bu ilişkilerin niteliği hakkında açıklama yapmaları beklenebilir. Çünkü bazı ilişkiler yalnızca kişisel tercih meselesi değildir. Kamu görevi, kurumsal yetki ve toplumsal nüfuz taşıyan insanlar söz konusu olduğunda hesap verebilirlik meselesidir.

Bugün belgelerde Donald Trump'ın, Bill Clinton'ın, eski Prens Andrew'un, Bill Gates'in, Elon Musk'ın, Peter Mandelson'ın, Larry Summers'ın ve daha pek çok tanınmış kişinin adları farklı bağlamlarda karşımıza çıkıyor. Bu isimlerin dosyalarda bulunma nedenleri ve haklarındaki kanıtların niteliği birbirinden farklı. Kimileri Epstein'la sosyal ilişkiler kurmuş, kimileri yazışmış, kimileri onun uçağında seyahat etmiş, kimileri ise yalnızca başka belgelerde anılmış. Bunların hepsini aynı suçlamanın içine yerleştirmek gerçeğe hizmet etmez. Fakat ilişkilerin niteliğini araştırmayı bırakmak da gerçeğe hizmet etmez.

Üzerinde durmamız gereken mesele, birilerinin isimlerinden hareketle suçlu ilan edilmesi değil. Bu kolay kaçmadır. Mesele, gücün ve şöhretin insanları hesap verme sorumluluğundan uzaklaştırıp uzaklaştırmadığıdır. Epstein'ın çevresinde yıllarca oluşan ilişkiler ağı, bu soruyu sormayı zorunlu kılıyor.

Düşünün.

Bir tarafta dünyanın en güçlü siyasi ve ekonomik çevrelerine ulaşabilen bir adam. Diğer tarafta yaşları küçük, savunmasız, hayatlarının başında bulunan kız çocukları. Bir tarafta özel uçaklar, malikaneler, adalar ve sınırsız imkanlar. Diğer tarafta korku, çaresizlik, utanç ve yıllarca süren travmalar, hayatlar. Böylesine büyük bir güç eşitsizliğinin bulunduğu yerde insanlığın görevi güçlülerin itibarını korumak değil, mağdurların haklarını güvence altına almaktır. Üstelik bu olayın en rahatsız edici yönlerinden biri, Epstein'ın ilk mahkumiyetinden sonra da bazı etkili insanlarla temaslarını sürdürebilmiş olmasıdır.

Toplumların kendilerine sorması gereken soru burada başlıyor. Bir insanın geçmişinde çocukların cinsel istismarıyla bağlantılı bir mahkumiyet bulunurken, dünyanın güçlü çevrelerinde kabul görmesini mümkün kılan toplumsal ve kurumsal anlayış nedir? Para, ahlaki hafızayı ne zaman bu kadar kolay silebilir hale geldi? Şöhret, insanların soru sorma cesaretini ne zaman bu kadar zayıflattı? Ve en önemlisi, mağdur bir çocukla nüfuz sahibi bir yetişkin karşı karşıya geldiğinde neden çoğu zaman önce yetişkinin itibarı tartışılıyor?

Epstein dosyaları yalnızca geçmişin karanlık ilişkilerini araştırmak için değil, bugünün dünyasında gücün nasıl denetlendiğini sorgulamak için de önemlidir. Bu nedenle unutulmaması gereken isimlerin başında, mahkumiyetleri ve yargısal süreçleriyle suçları belgelenmiş olanlar gelir.

Jeffrey Epstein, çocukların cinsel istismarıyla bağlantılı suçlardan mahkum edilmişti. Ghislaine Maxwell ise Epstein'ın istismar düzeninde kız çocuklarının temin edilmesi ve sömürülmesiyle bağlantılı federal suçlardan mahkum edildi. Bu iki isim, dosyanın yargısal gerçekliğinin merkezinde. Diğer isimler içinse aynı kesinlikle konuşmak ancak aynı güçte kanıtlar bulunduğunda mümkündür. Hukuk bunu gerektirir. Vicdan da bunu gerektirir. Fakat hukuk adına suskunluk talep edilemez.

Siyasi liderlerin, iş insanlarının, akademisyenlerin, sanatçıların ve kurumsal yöneticilerin Epstein'la belgelenmiş ilişkileri hakkında sorular sorulması, demokratik toplumların meşru denetim hakkıdır. Bu soruların yanıtları da kamuoyuna açık, belgelenebilir ve gerektiğinde bağımsız soruşturmalara konu olmalıdır. Çünkü hiçbir makam, hiçbir servet, hiçbir soyadı, hiçbir üniversite unvanı bir insanın sorgulanamaz olmasını sağlamaz.

Bu olayda dünyanın en çok mağdurların isimlerini ve hikayelerini hatırlaması gerektiğini düşünüyorum. Elbette hayatta kalanların mahremiyetini koruyarak, onların istemediği hiçbir ayrıntıyı teşhir etmeden. Virginia Giuffre'nin kamuoyu önünde verdiği mücadele, bu karanlık dosyanın neden yalnızca ünlü isimlerden ibaret olmadığını da açıkça gösteriyor.

Onun ve diğer mağdurların yaşadıkları, dünyanın magazin merakına malzeme yapılacak hikayeler değil. Bu insanlar birer haber nesnesi değil, hak sahibi insanlardır. Ve dünyanın onlara borcu var. Dinlemek borcu. İnanılabilir ve güvenli başvuru yolları oluşturmak borcu. Bağımsız soruşturma yürütmek borcu. Sorumluluğu kanıtlananları cezalandırmak borcu. Ve bütün bunlardan sonra unutmayıp benzer suçların yeniden işlenmesini önlemek borcu.

Bu dosyaların peşini bırakmamamak lazım. Kamuoyunun dikkatini, yalnızca ünlü isimlerin fotoğraflarına değil, suçların nasıl işlenebildiğine ve neden yıllarca önlenemediğine yöneltmek lazım. Çünkü gerçek gazetecilik, güçlü insanların isimlerini yan yana dizmekten ibaret değil. Gücün karşısında gerçeği savunabilmektir. Bir toplumun ahlaki düzeyi, en zengin insanlarına gösterdiği saygıyla ölçülemez. En savunmasız çocuklarını ne kadar koruduğuyla ölçülür.

Bugün dünyanın önündeki asıl mesele budur: Güçlüleri koruyan bir sessizlikle mağdurları koruyan bir hukuk arasında tercih yapmak.

İnsanlığın vicdanı, birkaç milyon sayfanın yayımlanmasıyla rahatlayamaz. O sayfaların içindeki gerçekler aydınlatılmadıkça, sorumluluklar belirlenmedikçe ve mağdurların adalet arayışı karşılık bulmadıkça bu dosya kapanmış sayılamaz. Bir gün Epstein adı tarihin karanlık sayfalarına gömülecek. Fakat o çocukların yaşadıkları, insanlık hafızasından silinmemeli. Çünkü insanlığın en büyük utançlarından biri, çocuklara kötülük yapılmasıdır. Ondan daha ağır bir utanç varsa, o da çocuklara yapılan kötülüğün bilinmesine rağmen unutulmasıdır.

Epstein dosyalarının bütün gerçekleri ile ortaya çıkması, suçluların eksiksiz bulunması, adaletin işlemesi ve dünyanın, o çocukları bir kez daha terk etmemesi gerekiyor.

Unutmayacağız. Unutturmayacağız. Çünkü bu mesele, birkaç ünlü insanın geçmişinden çok daha büyüktür.

Bu mesele, insanlığın çocukların karşısında hala utanmayı bilip bilmediği meselesidir.